Lopen kan plezant zijn, maar ook niet

Na de prachtprestatie van afgelopen donderdag, ondanks mijn gemiste start, ben ik zaterdag vertrokken voor een duurloop (in mijne persoonlijke woordenboek is dat lange afstand, want dat duurt langer dan korte afstand lopen).  'k Voelde het nog een beetje in mijn benen, de korte sprintjes vanop te cross, maar voor de rest, liep alles zoals normaal.

Gezwind liep ik de brug van "d'otostrade" over, zag links en rechts, of dat er geen auto's afkwamen, 'k zag geen flikken staan, dus liep ik meer dan gezwind door het rode licht, de brug af.  Afdalingen gebruik ik om mijn kas vol te slagen met de nodige zuurstof en probeer ook mijn benen te sparen.

Maar dan,... Eind januari, de dagen beginnen te lengen, de winter zou moeten op zijn hevigst zijn, vriezen dat uw kl...en eraf vallen, de zon schijnen gelijk in de zomer, de wegen drooggevroren, mijn zwarte snor, wit van de aangevroren adem.  Dat, mijn bloglezers, dat is winter.  Nu, heden den dagen is de winter, ne laten herfst, wat wilt zeggen, de bladeren vallen nog en zelfs op de grond en in plaats van de vriezen (by the way, het zou beter zijn voor mijn spruiten in mijne hof) regent het.  Gevolg...ik schoof toch niet uit op een nat blad en kreeg pijn in mijn rechter lies.  Mijne duurloop bleef beperkt tot den duur van ongeveer 10 minuten.

Nu gisteren, ben ik gaan testen of ik nog last had, want vandaag, meer bepaald, subiet, zou ik moeten gaan lopen bij de flikken van de Vima (Vilvoorde- Machelen) in het domein Driefonteinen.  Ik liep op mijn gemakske naar de put van Weerde, zonder probleem ging het op den asfalt, maar eens aan de vijver in de stroken modder en bergop, wist ik al hoe laat het was (nota van de redactie : op dat moment was het 13.50 u.).  Ik stopte, maar het was te laat, terug een lichte pijnscheut in mijn lies.  Gevolg, forfait geven op de cross, wat ook wil zeggen, gene startpremie, geen fotorecht en zeker geen genoegdoening om mijn concurrenten te doen afzien, in het geloof dat ze mij kunnen verslagen.

Het zal een paar weken niet lopen worden, 't zal dus dopingvrij op de rollen worden of het moet zijn dat het van den herfst, direct naar de zomer gaat en dan kan ik met de fiets de Leuvense vaart onveilig maken.  'k Heb voor mijn eigen al uitgemaakt dat het de eerste veertien dagen "nougabollen" (voor de oudere lezers, nouga zat vroeger in die repen van ZIP, die ge in elk station voor een stuk van 10 frank uit den automaat kon halen) zijn met het lopen.

'k Had beter naar Tenerife geweest, zoals onder andere gepensioneerde boeffers (da zijn soldaten, die betaald werden om te "boeffen" (eten) in de mess van het leger).  Maar zoals den Bart, ik ook, zal sterker terug komen dan tevoren, zij het dan al lopend en niet met "Rhino's" in het veld.

Vorige week had ik er nog een goed oog in, 't was einelijk aan het winteren, een stralende zon en vriezen.  Het zou in Brasschaat ne keer niet in de slijk ploeteren zijn, maar...gisteren naar Brasschaat gereden in de gietende regen.  Een geluk toen ik aan den Heizel van Brasschaat kwam, was het gestopt met regenen, maar het kwaad was geschied.  In het park, op de wegen was het zeer goed, maar in het bos, das daar waar de bomen staan, had ge de keus tussen, door ne plas of in de modder lopen.

'k Heb me opgewarmd met één van mijn concurrenten, om zoals in de cyclocross, te zien welke sporen hij zal pakken in de wedstrijd, ge weet, ik ben ne meester tacticus.  Samen met "Tarmacflik, Airfix" den toer verkent en slalomend langs plassen en modderpoelen, om ons zeker ni vuil te maken, wisten we beiden, dat het weeral zwaar zou zijn.

En dan, ik, meester tacticus, stond te wachten aan de start en zoals het gaat, lekker ontspannen aan het zeveren met den ene of den anderen.  Ik zag de startgever naar ons toekomen en had ne speech verwacht van "de dames 3 toeren en de veteranen 4", maar in plaats van ne speech, loste hij het startschot al gaande, de mens stond niet eens aan de meet, als het ware een vliegende start, behalve voor mij, want ik bleef staan van verbazing.  Resultaat, als allerlaatste vertrokken.

De start in Brasschaat is in een brede dreef, maar gaat direct over in een smal wegske naast nen asfaltweg.  Als ik niet de voeling wou verliezen met mijn sterke, tussen haakjes, concurrenten, moest ik op den asfaltweg, een sprintje uitpersen, om toch in een redelijke positie, den bos in de varen en dat lukte.  Met zijn allen in de plassen lopen en in de modder stappen, das toch plezant.

Na de eerste passage van het Bosgedeelte, kwamen we terug op een parklaan, daar kon ik nog een sprintje trekken om meer op de schuiven naar mijn concurrenten. Op asem komen bij een groepje met ploegmaat "de snelle van Bonhaa" en "zwaantje van de lange afstand".  Terug den bos in duiken en door de modder dabberen dat niet meer schoon was.

Bij het einde van de eerste ronde zag ik dat "de Gentse houthakker" de rol moest lossen van "Tarmacflik, Airfix".  Ik versnelde, en spijtig genoeg moest mijne ploegmaat de rol lossen terwijl het zwaantje in mijn wiel kroop.  Op het omhooglopend drassig grasplein, kwam ik in het spoor van "de Gentse houthakker".  Dat is terug een moment om mijne hartslag te laten dalen en mijn longen vol groene Brasschaatse lucht te pompen.  Na deze twee levensnoodzakelijke handelingen liet ik den houthakker achter, maat "het zwaantje van de lange afstand" bleef in mijn spoor.

Tijdens de voorlaatste ronde begon ik mijne tactische blunder te voelen.  Doordat ik in het begin een paar keer ne sprint had moeten trekken, had ik veel krachten verspeelt, maar toch kreeg ik "Tarmacflik, Airfix" te pakken.  Diene begint elke cross beter te lopen, al jammert hem dat hij niet traint, maar zijn kaars was lichtekes aan het doven. 

Voor mij zag ik "het koerszwaantje" lopen op een redelijke afstand.  't Is den tweede cross op rij dat hij niet te stoppen is.  Vermits ook mijn pijp aan het uitgaan was, had ik niet meer de goesting om toch te proberen naar hem toe te lopen en bleef bij de tarmacflik.  Ik heb de vorige keer al uitgelegd wat "het koerszwaantje" deed om beter te lopen, nu heb ik gehoord dat zijn beste vriend, oud koereur Wim Van Sevenant is, maar ietske later hoorde ik een ander verhaal van vrouwelijk iemand dat die zeer content is van "het koerszwaantje".  Conclusie, ik had bij het vorig verslag een journalistiek fout gemaakt, hij pakt geen doperende pillekes, zijn van die blauw pillekes, want als een vrouw content is, wat wil dat dan zeggen ?

Ondanks mijn gezever, waren wij bezig aan de laatste ronde. "De voeil Janet", den trage starten, kwam ons nog voorbij gevlogen en wij konden hem niet volgen.  "Tarmacflik, Airfix" zijne wil was groter dan zijne asem, maar bleef dapper in mijn spoor, terwijl "het zwaantje van de lange afstand" aan het begeven was.  Het nemen van de chikanes in den bos werd zwaar in de benen en vlak daarna het drassig grasveld over, deed den Tarmacflik kraken, hij moest lossen.  Op dat moment begon ik toch lichtekes zwart voor mijn ogen te zien en hield mijn benen wat stil, genoeg voor de Tarmacflik op afstand te houden.

De laatste rechtlijn kwam in zicht en ik wachte nog een beetje om dan met mijn laatste krachte te versnellen, om zeker te zijn dat ik niet voorbij gelopen werd."Versnellen" moet ge niet zien als een daad, meer als een gedachte.  Vlak voor dat ik de meet bereikte nog wat met den oudste van de deelnemers gedold en zo verraste ik in de sprint"de woeste wezel" en klopte hem op de meet, maar de mens moest nog ne toer doen.  Ik mocht stoppen want ge weet, achter de meet zijn ik dood en de dood kwam achter 23min19sec

Ge moest ons eens naar de kleedkamer zien gaan, slijk tot over ons gat, sommige, slijk tot in hun oren, maar 95% heeft witte kouskes aan.  Waarom, eigenlijk, feitelijk ?  Ge krijgt ze amper proper.

Vermits het mijne laatste post is van het jaar, wens ik jullie, mijn trouwe en niet trouwe bloglezers een gezellige feestdag den 28ste.  Ik ben bijna 50 en dankzij "Vlaanderen Vakantieland" weet ik nu hoe het komt dat diene Jezus ni de kleine is van den Jozef, diene mens was al voorbij de tachtig en ons Marie was een jonk ding.  Ma 'k denk wel dat de Jozef ook ne jogger was, want diene is naar het schijnt 118 jaar oud geworden.

Nog iet, als ge wilt weten welke plaat ik nu aan het beluisteren ben, 't is Muddy Waters & the Rolling Stones, live at the Checkerboad Lounge '81.  De feestdagen geven me steeds den Blues, Yeah !

'k Had er goesting op, dus heb ik gisteren ne loop gaan doen, nen toer van 8.5 km naar de sporthal van Hofstade, door het Vriezenbroek, ge weet wel met die Schotse koeien staan, die geen Vlaams verstaan en twee keren over de brug van de"d'otostraat" (nota van de redactie : dit woord is van dezelfde famile als de d'Ardennen), den ene kant al wat steiler dan den andere kant.  'k Had me voorgenomen om mezelf niet te sparen, ne keer hard doorgaan, totdat het bloed in mijn ogen stond en de zever uit mijn bakkes liep.

Maar als ge dat wilt doen moet ge wel in het begin rustig vertrekken, zo een vijftal minuten rustig inlopen, tot aan de eerste beklimming van de brug van de "d'otostraat" en dan "beuzze geven" (AN : balzak geven), in de afdaling terug efkes op adem komen en dan terug versnellen en zo altijd maar afwisselen.  Thuis gekomen ,geen pap meer kunnen zeggen, maar goe gelopen.

Vandaag, Kerstdag, nen toer gedaan van 15 km, rustig vertrokken om de eindigen tegen mijn algekend tempo van 12 km/uur.  Als ik nu in mijn bloot gat over straat had gelopen, zou het niemand gezien hebben, enkel de mensen die bij de bakkers stonden te wachten op hun pistolekes.  Uitgezonderd van 3 mountainbikers en een groep wiielertoeristen en hier en daar ne naar den bakkerrijdende auto, geen volk op straat tijdens deze feestdag, of hoe noem men die dagen waar de straten altijd zo doods zijn.  't Is ni mijn periode, een geluk, 'k mag morgen gaan werken en terwijl de semiprofs, die dagelijks gaan trainen, volgend weekend van de één tafel naar d'andere gaan, werk ik het weekend en verzorg me zoals het nen echte atleet moet doen.

Dus vretzakken en zuischuiten, het beste voor 2012 en nog veel plezier in wat ge ook presteert, want wij lopen toch ni voor de prijzen.

Ge weet allemaal dat den Atelaw Bekele, Europees kampioen veldlopen is geworden en ondanks zijne vreemde naam is't ene van ons, hoe erg het ook is voor den Filip en Gerolf.  Wel den Atelaw heeft me gevraagd om het parcours te gaan verkennen in Laken. Dus ik naar het park van Laken in de gebuurte van Waterkeyns ijzerwinkel (nota van de redactie : de winkel is het atoom(ium) van ijzer, gemaakt door dhr Waterkeyn.  Wa zijn ik toch slim !)

Eerst ingeschreven bij "de deerne van de d'Ardennen" en dan ons gaan omkleden in de balzalen van het Koning Boudewijnstadion. We besloten om een toerke te gaan opwarmen, dus vertrok ik met ploegmaat "de snelle van Bonhaa".  We waren nog maar ne meter of zeventien en half weg of daar stond TV Bussel al voor een diepgaand intervieuw met ons.  Na een tien minuten durende ondervraging gelijk in den tijd van de coloboratie, konden we eindelijk het sompige grasveld beklimmen, soms pletsen als ne kleine in het water, dan over ijsgeworden, nog niet gesmolten sneeuw van de vorige nacht schuiven en dan achte den bekendste TV boom, naar beneden duiken (diene boom is morgen meeermaals live te zien op Sportza).

Iedereen stond gespannen aan de start, die door toedoen van een talmende "tarmacflik Airfix" werd uitgesteld.  De joeng kon zijn "spikes" ni aankrijgen (spike is ne schoen met nagels in, er zijn toch raar mensen op de wereld, er zijn andere die veiligheidsschoenen aandoen om zeker in geen nagels te trappen). Dus, tijdens het wachten gaf ik uit verveling nog een intens intervieuw aan die mannen van TV Brussel.  En dan ...pang...en wijle weg voor vijf toeren.

Onverwacht vertrok ik sneller dan normaal en kwam achter "het zwaantje van de lange afstand" te zitten op zo'n twintig meter.  Vermits het lang klimmen was, met halverwege  een stukske plat waar ne mens al ne keer op zijn gemak kon asemen, behief ik een rustig tempo.  Ik liep nog voorbij nen bebaarde medemens en een exotische deerne, die, ik eerlijk moet toegeven, niet verwachte achter mij te laten.  Eindelijk zat den eerste toer erop en we "paschterde" (van het werkwoord paschteren) door de modder op het laagste deel van het parcours.

" Het zwaantje van de lange afstand" bleef steeds voor me lopen om een twintigtal meter.  Vermits het achter deze ronde er nog drie moesten gelopen worden en dat we nog drie keren omhoog moesten, hield ik, speciaal voor het glazen huis van StuBru, mijne kak in en wachte af tot de volgende beklimming om ietske van mijne achterstand goed te maken.  En dat lukte bergop, maar bergaf verloor ik mijne ingewonnen afstand terug.

In de laatste ronde deed ik nog een poging en kwam bij hem.  Ne keer goed asemen en toen zag ik ietske, voor den eerste keer sinds loopseizoenen, voor ons liep, zo op zijn gemakske weg "het koerszwaantje".  Dat was wel een verrassing, want meestal neemt diene een snelle start en valt dan terug, maar deze keer niet en blijf op zijn plaats lopen.  Ik wil nikske insinuëren, maar "het koerszwaantje" heeft al meer dan ene grote wielerklassieker gereden en diene zal wel de weg kennen voor een pilleke of poeierke.

Zodra ik bij "het zwaantje van de lange afstand" kwam, was de bedoeling om zijn tempo efkes aan te houden, zodat ik rustig kon ademen, maar "het zwaantje..." zijne asem was op en ik liet hem dan maar sterven op het laatste stuk van de helling.  Draaien om den TV boom, nog ne keer omkijken voor een verrrassingsaanval van die stervende zwaan, maar zijn tong hing al tussen zijn benen, probeerde ik toch nog naar "het koerszwaantje" te lopen.  Ondanks ik alles uit mijn lijf perstte dat er in zat, neen de stront hield ik in(speciaal voor u, StuBru), kwam ik ne meter of tien te kort.  Pillike of poeierke nagelaten, het was toch een zeer goede prestatie van da koerszwaantje..  Over de meet gekomen na 5 km te "paschteren" binnen de 24minuten en half.

En daar stonden ze terug...Het probleem is, als ge ne goeie atleet bent, een knappe verschijning en ge kunt ne serieuse klap doen, dan hebben die mannen van TV Brusssel rap door wie er veel kijkcijfers kan binnen brengen.  Juist over de streep heb ik voor de derde keer een intervieuw moeten geven, de analyse van de wedstrijd.  Ik weet uit goede bron, zelfs uit rechtstreekse bron, ne analyst verdiend poen.

Ik ga hier een verkorte versie geven van de politiecross van Dinant: Ja wadde !!!

Met deze twee woorden heb ik zowat alles gezegd.  De eerste cross van politiezone Haute-Meuse mocht er weze.  "Beire, le chanteur" (gehoord in de wandelgangen dat deze flik in zijn vrije uren in een groepeke zingt) reed ne keer met zijne auto door de streek van Yvoir en vond in deelgemeente, Durnal, een Alpenwei (ge kent da wel, das zo een wei op de flanken van den berg).  En..., geloof mij, tot eergisteren stonden daar nog koebeesten op.  En als ik die wei zo bezag, waren er dat tamelijk veel en volgens mij hadden ze iets verkeerd gegeten, gezien de lopende ontlasting die op het parcours lag.

Na een verkenningsronde, wist ik het al, 't zal zwaar worden en gevaarlijk.  Alle lopers waren er over bezig, hoe zwaar het wel was, maar in hunne kop waren ze bezig :"Zien dat ik niet gekwetst raak"  Ik had rap mijne tactiek van den dag in mijne kop, op de stukken dat het minst gevaarlijk waren, zou ik snelheid maken, op de gevaarlijke stukken, zou ik, in de geest van het parcours, mijne kak inhouden en op de lange beklimming naar de finish, zou ik marcheren.

Je zag al van bij het startschot, dat niemand te snel vertrok.  Ik vertrok zoals steeds in de achterste regionen.  Het eerste gedeelte was het gemakkelijkste, vrij vlak, enkel de obstakels van het Waals mestactieplan.  De eerste ronde bezag ik wat mijn concurrenten deden en liep een rustige eerste ronde.  Zoals ik het voorzien had in mijne kop, marcheren op den berg, om zo de frisse Ardeense lucht naar binnen te happen.

Begin tweede ronde kwam ik bij  "de tarmacflik", iets voor mij zag ik "de Gentse houthakker" en ik liep naar hem toe.  In de afdalingen liet ik hem ne meter of drie voor mij lopen, want ik had al genoeg moeite om te zien dat ik mijne knoesel (AN : enkel) niet omsloeg.  Onderaan de wei, was er nog een goed beloopbaar gedeelte en liep de jong gepensioneerde "houthakker" voorbij (nota van de redactie : in de eenmaking van de politie zijn ze allemaal flik, enkel als ze met pensieon mogen, dan zijn ze rijkswacht, die mogen op 56 jaar op pensioen.  Ik maar den Belgacom verdedigen tot 65).  Dan kwamen we terug aan de lange hellling, het eerste stuk liep ik, het laatste marcheerde ik, resultaat, "de Gentse houthakker" hijgde mij voorbij en dacht in zijn eigen "nu hemm'ik ha, gesnorde bosaap" (AN : nu heb ik u, gij Adonis).

20 meter heeft hij ervan genoten, tot op het moment dat ik terug begon te lopen, ik passeerde hem en de volgende keer dat ik hem terug zag was in den douche.  Voor mij liep er ne reeksgenoot, zo op ne meter of dertig, "de sukkelaar van de polies met ne job".  Ook voor diene mens was het zwaar, want anders liep diene niet vlak voor mij.

Den derde toer liep ik rustig, met de hoop om diene sukkelaar nog te vloeren, maar bij de beklimming voelde ik dat de saus (in't Vloms : de jus) uit mijn benen was.  Bij het ingaan van de laatste ronde, kwam "de Voil Janet" in mijn spoor en liet me zonder ne goeiendag te zeggen achter, da vond ik ni schoon.  De koeiestronten ontwijkend liet "de Voil Janet" "de sukkelaar van de polies met ne job" ook achter.  Dat was voor mij een teken om toch een poging te doen om dichterbij te komen.  Ik kwam dichter om het eerste stuk van de slotbeklimming.  Zoals de voorbije ronde begon ik te macheren.  "De sukkelaar..." moest stoppen en ook marcheren, nu moest ik genadeloos toeslaan, ik begon weer de lopen, verstand op nul.  Deze poging heeft wel geteld twee stappen en half geduurd.  Diene halve stap, was om niet met mijne smoel in ne stront te vallen, totaal geen kracht niet meer.

Een geluk dat tegenwoordig de fotografie digitaal is en er een programma besta als "photoshoppen" want de talloze fotograven die er waren, het zullen geen schoon foto's zijn van de lopers.  Bijna over de meet gekropen na 24min32 sec.  De juiste afstand weet ik niet, maar het was geen 5km.

'k Moet wel zeggen dat het een goede organisatie was, "Beire le chanteur" en zijn kompanen hebben hun best gedaan en de Gauloise was goed, wel het bier, niet de sigaretten.

De vraag iswel : "Stelt dat het voor de cross, drie weken heeft geregend, dan zijt ge beter van in plaats "spikes" aan de doen, ne bergschoen met klimijzers en een plastieke broek."  Ja wadde, wa was da zwaar !!! 

Vorige week vrijdag "zou ik moeten hebben gaan lopen".  Ge kunt al uit deze zinsfrase weten, dat ik niet gaan crossen ben achter de flikken, omdat ik een plotse opwelling kreeg van een verkoudheid.  'k Heb geblijt als een klein kind, want ik had enorm veel goesting om daar een paar mannen een pakske slaag te geven.  Op zo een moment is het vloeken op diene van hierboven.

Het plan voor van de morgend was, dat ik nen toer ging toen van minstens 12.5 km en dan zien hoe ik me voelde en, ofwel een stuk van 2.5 km er aan "croschteren" (AN : haken), ofwel, gezien mijne vorm en den asem dat ik op dit moment bezit, nog 6.5 km eraan breien.  Dat was het plan

Vanmorgen, opgestaan met geen moment goesting om te gaan lopen, het gevoel van een tijdelijke loopdepressie (ge krijg daar van den doktoor geen pillekes, noch een papierke voor het werk, voor).  Soms gaat dat rap over, dus ik ging een brood gaan halen bij den bakker,teruggekomen, de depressie is er nog steeds, mijn kiekens gaan eten geven en hun stront uit hun kot scheppen.  Wie weet, door de geur van hun mest, zou de depressie overgaan, maar jammer...en helaas.  Dus heb ik maar ontbeten, gevolg...niet lopen vandaag.

Is dat erg ?  Belange niet.  Sommige zouden toch gaan lopen, dan heb ge twee mogelijkheden, ofwel hebt ge geluk en gaat de depressie voorbij, ofwel loopt ge den hele tijd tegen uw goesting.  Maar dan hebt ge toch "getraind".  Vermits ik altijd zeg, dat ik niet train, zou de eerste optie de beste geweest zijn, maar ik zag het echt niet zitten, om eerst ne striptease voor mijne grote spiegel te doen, mijn "loopdinge" (AN : loopkledij) aan de trekken, sloffen aan te doen en dan ne minuut of 10 later, terug ne bezwete striptease te doen voor de spiegel en de vloeken en af te vragen waarom ik toch vertrokken was ?

Door ervaring weet ik dat het, voor mij, beter is om dan niet te lopen, want ik loop toch voor het plezier en als het plezier achterwege blijft, wat voor nut heeft het dan om te gaan lopen.  En ge weet : rusten is ook trainen.  Dat vergeten veel van de joggers, dat het zinloos is elke dag te gaan trainen.  Had er vandaag ergens ne loop geweest, zijt maar zeker, de goesting had wel gekomen, ondanks mijn tijdelijke depressie en weet ge waarom ?  Ne stratenloop, met al dat volk is toch plezanter dan op uwe alleen voor den elvendertigste keer dezelfde toer te lopen.

'k Ben wel in de week gaan lopen, een klein 35 minuten, waarvan een dikke 25 ervan ne keer goed doorgelopen.  Kwestie van mijn longen ne keer goed de laten werken na die valling.  En..'t ging goed want ik had veul goesting.

Vanmorgend gestart in de mist en koude naar een heel klein dorpje met een heel mooi en groot kasteel voor ne loop van 13km, weeral een op en neer lopend parkoers.  Klievend in de mist, is goed voor de concentratie en zo kwam ik gefocust aan de sporthal van Fallais aan.  Uit de luidspreker galmde een onvolprezen, one-hit-wonder Gregoriaans gezang.  Doe uw ogen eens toe en verbeeld het volgende, een klein dorpje in de Condroz, de wegen op en af, een sporthalletje van in de jaren stillekes en dan Gregoriaanse gezangen, ge bent in een andere wereld.  Efkes later werden wel alle hits van Roxy Music er door gejaagd.

Tegen dat het uur van de start was, moest de mist verdwijnen van een prachtige zon aan een helblauwe hemel, een prachtig loopweertje.  'k Ben aan de klap geraakt met ne Limburgse zanger en ben zo het uur uit het oog verloren, zodanig dat ik bij de laatste tien vertrekkers was.  We liepen op een fietspad, dat aangelegd was op een berm, om daarna de eerste van vele beklimmingen te trotseren.  Lees goed, mijne eerste kilometer heb ik in een voor mij persoonlijk record gelopen, namelijk in 6min35sec.  Ge kunt traag starten, maar ge hebt toch een beetje eergevoel, dus ik moest wel versnellen.

Zoals de laatste twee weken, was er weinig platte weg, ofwel omhoog, ofwel naar beneden.  We kwamen over de meet na een dikke 4km, om terug op een ander gedeelte van het fietspad te komen en passeerde een aantal boerderijen, waarvan enkel grote vierkantshoeven.

Nu doken we ne bos in, waar het wel eventjes uitkijken was voor uw voeten, er lag daar ne kasseiweg, die door de eerste lopers opgegraven was en geloof mij, ze hebben er een paar kasseien van uit gepikt.  Uit den bos, tussen de velden lopen, in de blauwe lucht met een stralende zon, met op de achtergrond, het knallen van knalpotten en het gasgeven van ralleywagens.  In de geburen kwam er de Ralley van de Condroz voorbij en dat heb ik een dik uur gehoord.

Het panoramisch zicht dat je op een moment had was schoon tot op het moment dat ge naar omhoog moest, een klein stukske, maar wel regelrecht omhoog.  Boven ne keer goed speken, diep ademhalen en me laten vallen naar beneden op een asfaltwegske.  Op een moment was dat asfaltwegske teneinde en moesten we terug door ne veldweg van een paar honderden meters lang en naar omhoog. 

Vermits ik rustig, te rustig begonnen was, had ik in mijne linker broekzak nog wat zuurstof over en ik liep een paar tiental (ja, ge leest het goed, niet ene, of twee, maar tientallen) "loperster" voorbij.  Daarna was het licht naar beneden en er waren een paar van die ingehaalde, die trachten mij de volgen, maar...jammer, hun vat was af.

Nu kwamen we terug op het befaamde fietspad en ik liep rustig het plakske van de 11km voorbij, onder mij lag de aankomst maar 'k had er nog tweeduizend meters voor de boog.  Vermits het parkoers was uitgetekend in een acht, wist ik dat het moeilijkste voorbij was, nu enkel nog de geur van het heerlijke mestige boerenleven inhaleren, terwijl ik naar beneden stoof, om terug op het fietspad te komen in één rechte, bijna vlakke lijn naar de meet te stormen.  Onverwacht klokte ik na 13 km af op 1u03min30sec

Na het verorberen van ne donkere Leffe in een Cineyglas, terug naar het Vlaamse landsgedeelde.  Ik reed over die grens en het was terug koud en mistig, als ik dat geweten had, had ik het kasteel van Fallaisen bijbehorend park gaan bezoeken.

...pas dan maar op, dan is het gene vlakke loop, dan zal eerder Ike en boksballeke Tina hun lieke zingen van 'River deep, mountain high", als onze tweetalige grote Belg, de Jacques met "le plat pays".  Het is nu niet dat ik veliefd ben geworden op de provincie Luik, maar weer zakte ik naar daar af.  Waarom ? Awel, op het moment van het jaar zijn er weinig lopen en zo op ne zondagmorgend naar die provincie rijden is maar een uurke van de heimat verwijderd.  Dus op naar Saint-George sur Meuse en zijn "Côtes du Dragon".  Bij het binnenrijden van het dorpje staat er op een rotonde ne pee op zijn paard die vecht tegen nen draak, wie het is, staat niet op WIKI.

Het weer was mistig en grauw, ook zelfs een beetje koud, maar dat belette niet om een enorm aantal "lopersters" aan de start te krijgen van de 5 km en de 10.4 km (diene deed ik, want ik ben ne grote jongen en wil wel ne keer die bergen van de draak zien en zeker het gedrocht zelf) Door te onverwachte toeloop van joggers, werd de start een kwartier uitgesteld, want de inschrijfmensen konden niet volgen (hoeveel er waren, weet ik niet, maar meer dan vorig jaar, hebben ze me vertelt en dat waren er 550).

De start werd gegeven in een mooie bladerenvallende dreef, maar na ne meter of tweehonderd was het al naar beneden lopen, dus was het opletten dat ge u niet gallopeerde. Naar beneden lopen is zacht uitgedrukt bij dit verslag van deze loop, het is eerder u fel tegenhouden, want anders kunnen uw beentjes niet meer volgen.  Maar ge weet als het bergaf lopen gedaan is, moet ge nen andere berg terug op.  En ik kan u verzekeren, zet u al maar op uw kleinste verzet.

Vertrokken ietske te ver naar achteren, moest ik soms me serieus inhouden op die klimmen.  Op het moment vloekte we ne keer, maar achteraf bent ge wel kontent van die relatieve rustpauzes.  Op de stukken waar je wel kon voorbij steken, liep ik rustig van den ene naar den andere, terwijl ik genoot van het panorama.  Zo liepen we den ene berg stijl naar beneden en den andere, voor de verandering, stijl naar boven.

Op een bepaald moment moesten we terug nen bos in en de wakkere seingever, verwittigde ons voor een gevaarlijke, met stenen en boomwortels bezaaid bospaadje, dat "keinijg" en "keigevaarlijk" naar beneden liep, maar wel goed aangegeven met gele verf (Nota van de redactie : de woorden beginnend op "kei" is een teken dat ik me nog jong voel van geest, nu zo niet van gebeente, maar da gaat wel over).  Iedereen was wel opgelucht als ze van dat boswegske vanaf waren en zo kwamen we terug op nen asfaltweg en daar moest het zijn gebeurd...

Als ge in den tijd tegen ne draak moest vechten, was het bijna onmogelijk om hem met uw meske te doden, het enige dat ge kon doen was hem, met een list, in ne diepe, zeer diepe put te laten vallen en dan met pek, en stenen toesmijten.  Awel, ik denk, ze hebben diene draak niet kunnen in diene put smijten, want, wat voor ons lag, was niet normaal.  Strekt uw armen en gevoelde de straat, zo stijl.  Dus ik, mijne taktiek volgend en beginnen te marcheren.  Stel nu dat er op dat moment dat ik wandelde, er me een stuk of twintig "lopersters" mij voorbij staken, sommige daarvan wandelde ik een beetje verder los voorbij, of ze moesten ook wandelen.  Diegene die ik niet voorbij stak op diene berg, haalde ik zonder moeite terug in, plus een tiental andere erbij.  Nu ik toch bezig was met in te halen !

Nu kwamen we in het park van het kasteel van Warfusée en dat was aan KM 8, en vanaf dan haden we de drakenbergen achter ons.  Mensen, dat wil niet zeggen dat het plat was, maar het was aangenamer om te lopen.  Nog efkes, vals plat naar beneden op een betonwegske en dan de dreef in, naar de aankomst.  Daar deed er ene een poging om mij nog voorbij te lopen, en dat in het zicht van de meet.  De gast heeft het geweten, ik liep hem met zo een snelheid voorbij, dat hij moest passen met zeer goede kaarten en ik liep er nog een stuk of 7 voorbij in het zicht van de meet, die ik na 50min24sec overschreed.

Ik dacht na den douche ne trappist met een gebakken worst van op den barbeque te eten, maar het was met bonnekes.  Ik heb wel tijd genoeg, maar ik ben er zeker van dat, op het moment ik mijn bonnekes zou hebben vastgekregen, zowel de worsten, als den trappist op was.  Daarmee heb ik ma thuis ne boterham met "geprepareerde Amerikaan van den baas gegeten" (Officiële keukenterm : americain préparée van de chef)

Vooraleer ik begin met ne kleine "bilingue" uitleg, voor de Flaminganten onder mijn fans, heb ik juist de verzamelaar van Patti Smith 'geneerlaad' (ook vrij vertaald voor diezelfde Flaminganten) "Outside Society" op mijne goeiekope site (prijs : al dan niet met TVA 1.89 $).  Ik heb wel geluk, dat diene ceedee vol zingende liekes staat van ons Patti, want, diegene die naar Sinner's Day in de Grenshallen gaan.  Mensen, het is niet gezegd dat ze ga zingen, als ons Patti het in hare kop krijgt, gaat het een optreden lang vol poëzie zijn.

Nu, voor mijn Flamingantenfans.  Ik ben vandaag gaan lopen in Oerle en zeker in de deelgemeente Wouteringen, gelegen in Droog-Haspengouw.  Waarom begin ik hier al die namen in het Nederlands te zetten, voor 1963, was Wouteringen nog bij Limburg, nu is het een Luikse gemeente. (Met dank aan WIKI, 't is niet altijd juist, maar toch veel).

Vermits het al geleden is van eind augustus (den halve van Heist-op-den-berg) dat ik nog ne stratenloop had gedaan, kon ik me niet houden en zag in den boek dat vandemorgend ne loop was in Oreye van 10.3 km.  Ik dus, na een uur langer te hebben mogen slapen, op mijn gemakske naar Oreye gereden.  Op een klein uurke was ik daar, dus het is niet het einde van de wereld.

Ik schreef me in en kreeg direct ne vaste nummer voor de komende drie jaar van de "challenge Hesbignon", voor de meerprijs van 2€, geldig voor 3 jaar.  En zeggen dat het maar duurder wordt met de crisis. Het parcours was ene ronde met een viertal heuveltjes, waarvan ene toch een dikke 500 meter lang.

Den tijd is gedaan van te starten vanachter in het pak, ik schuif nu op naar het midden.  De start was direct, zwaar naar beneden donderen.  Das gevaarlijk om direct u mee te laten slepen, want daarachter was het vals plat, met aan het einde, een kapelleke op ne molsheuvel (Officiëel is diene heuvel, de tumulus van Otrange en da kapelleke "de kapel van St Eloi).  Als ge te hard van stapel liep in de start, kon het zijn dat ge Jezuske zag aan het kapelleke, of nog erger, sterrekes.  En dan, in den lange afzink naar het kasteel van Otrange, kunt ge niet van de prachtige streek genieten, want ge moet naar uwen tweede adem zoeken.  Vraag het maar aan "de cyclocross-gekke stratenmaker", diene had tot aan km 4 gene asem ni meer, terwijl ik aan het genieten was van het park en de watermolen van het kasteel.

Ne goeie raad, als ge ergens gaat lopen en ge ziet pijlen op de grond van de andere richting komen, wilt dat zeggen, dat ge langs daar terug moet.  Efkes in herinnering brengen, de start naar beneden en de 500 meter, na de tumulus, daar waren zo pijlen.  Rustig liep ik verder van den ene naar den andere "loperster", af en toe nam ik hun tempo aan, om wat op adem te komen, om ze daarna achter te laten.

In den helft van het parcours liepen we ne tijd langs de Jeker en door het dorp van Otrange.  Ik nog steeds in de boter lopend, van het ene groepke naar het andere en zo kwam ik op de grond den eerste van de pijlen tegen die ik al had gezien, maar dan op hunne kop.  Terug door de dreven van het park, waar ik het tempo een beetje liet zakken, om mijn longen vol te doen lopen om de laatste beklimmingen.

Uit het park gekomen, was het de langste beklimming, die daar voor ons lag.  Mijn doel was om toch niet Jezuske te zien bij de kapel van diene ijzervreter van ne sinteloi.  Op rustig tempo liep ik nog een paar "hazakkende" (voor diegene die het niet meer weten : zwaar ademhalen, precies of ge een pakske zware Johnson hebt opgesmoord, wel zonder filter) lopersters voorbij.  Eerlijkheid gebied me (wauw, das schoon gezegd) dat er mij toch nog ene voorbij gestoken heeft op de beklimming.

Na den ijzevreter zijn kapel gepasseerd te hebben, was het wel een stuk naar beneden, 't as logisch, want bij de start was het naar omhoog.  Maar de laatste en steilste beklimming moest nog komen, dus, terug ne liter of 6 zuurstof in mijn longen gegoten en de laatste krachtinspanning doen, om mooi te eindigen in de sporthal na 47min39sec.

Mijzelf gewassen en ne trappist gedronken met "de cyclocross-gekke stratenmaker", maar kon gene terugbetalen, want ge weet, 't is crossseizoen... en vermits ik nu aan het einde van mijn letterkundig latijn ben en ons Patti een lieke van den Bruce zingt, ga ik mij in de zetel leggen en genieten van die mannen die gaan ploeteren in het zand van Zonhoven.  't Is te hopen dat ze niet in diene afzink op hun bakkes vallen, want..ge weet..bakkes vallen doet altijd zeer.

Deze morgend nen toer gaan toen van ongeveer 9.5 km en het ging verdomme goe.  Nu niet denken dat ik in ene keer tegen 15 km/u ga lopen, maar toch...het scheelt ni veel, op ne niet-geïjke kilometrique.  Verdeleden week had ik ook al zo'n gevoel bij 11.5 km.  Ik ga da gevoel met jullie proberen te delen.

Als ge 's morgens vertrekt, vlak achter uwe eerste nachtrust, na een reeks van werknachten, hebt ge altijd zo een gevoel van :"'k zijn nog moe, 't zal weeral op de tanden bijten zijn, om het volledig parcours af te leggen."  Na ne minuut of vijf is da gevoel over, ge vindt een goed tempoke, uwen adem is in orde en ge kunt speken als den beste.

Als ik het school voorbij loop en al die jonge moeders hun klein gasten zie afzetten, doe ik nen effort (AN : inspanning) om zowel er goed uit te zien, klakske rechter zetten en een ietske sneller tempo te lopen.  Dan voel ik achter mij, die moederkes nogal naar mijn kont en benen, in mijne zwarte collant ('k weet ni of da goed geschreven is, maar das zo een spannende loopbroek) zien staren, de seksueel geobsedeerden! 

Dan loop ik naar "den ave meule" (sinds kort een officiëel monument), meestal is het daar wind op de kop, maar het deert me niet.  Nog altijd een vast tempo, goe kunnen asemen en speken, geen probleem.  Zo loop ik verder naar Eppegem langst de Zenne en ne veldweg, ge passeeerd daar een boske, altijd goed om te weten, als ge daar ne keer loopt, ge kunt daar ongehinderd "uw gevoeg" doen (AN : kan dat niet proper uitleggen, maar het doet deugt, 't is gezond en de bloemekes groeien beter).

Na iets minder dan een half uur, ben ik op het jaagpad van de "nieuwe Zenne" en ondanks ik al dertig minuten weg ben, heb ik het idee dat ik nog maar juist gestart ben. Lopen op het jaagpad is plezant, geen auto's, goei ondergrond en ge kunt niet omkomen van den dorst, want in dat water zwemmen palingen, dus dan is het proper water.

Af en toe versnel ik wat, om daarna, op een rustiger tempo verder te lopen.  Bij deze versnellingen, ga mijne adem iets meer lawaai maken, maar dat is normaal, maar voor de rest, geen verval te merken.  Tijdens het mindere tempo, voel ik aan mijn lijf, dat ik geweldig recupereer. 

Ik kom thuis, uitgezonderd dat ik enorm veel zweet, zou je niet kunnen denken dat ik bijna een uur onderweg ben geweest.  Na mijne douche, voel ik niks niet meer dat kan wijzen op een fysieke inspanning.  En ik word niet stijf, 's avonds, alé, mijn benen worden niet stijf.  Daar zijn schoon jonge moeders aan 't school 's morgens.  Dus ik loop, als in de boter.

Ik heb efkes getwijfeld of ik diene titel moet verklaren, maar ne Vlaming, die sportgezind is en zijn monumenten kent, weet wat ik bedoel, met het volgende, ik ben gaan crossen in Oudenaarde.  Het was daar het Belgisch kampioenschap voor de polies, dus ik was minder gemotiveerd, ondanks het afkomen van de nacht, ik had kunnen winnen, maar ik zou nooit den eerste zijn, want ik ben gene flik.

Eventjes dit terzijde, ik zal het verslag optekenen op de tonen van één van de betere countrymadammen van dit moment, Lucinda Williams live @ the Filmore.  Straf, stevig en goe.

De eerste cross van het nieuwe seizoen was al meteen de belangrijkse, het Belgisch kampioenschap.  Voor de flikken althans, ik hardwerkende bewakingsagent, was het gewoon een plezant wederzien van al die mannen.  Ploeggenoten "de gepensioeneerde polies" en " de snelle van Bonhaa" verdeelde al de medailles van de 60plussers, maar hadden niet verwacht dat er nog ene, die in de fille stond, ging komen.

Zoals steeds in Oudenaarde was er veel volk bij de start.  ik startte op de tweede lijn, niet dat ik van plan was een prachtprestatie neer te zetten, maar daar liepen veel madammen mee en ik wilde in het spoor vertrekken van "de Gentse houthakker", want aan zijne klap te horen had hem in geen maanden ni meer geslapen, enkel gedroomd van mij te kloppen. (nota van de redactie: een goe gedacht is alles)

Achter een paar decameters beklom "de school lopersters" de eerste helling en zo kwam ik al direct in het spoor van "den houthakker".  Ik voelde al meteen dat hij bij AA Gent speelde en ik bij Real Madrid en gaf hem het nakijken op mijn atletisch lijf.  Nog voor het drieluik van "de Kwaremont, de Patersberg..en zeker gene Muur", kwam ik bij den eerste van 60plussers, "Het zwaantje van de lange afstand".  Hij kroop direct achter mijne rug, om uit de wind te zitten, alhoewel ik dat niet verwachtte, want hij loopt normaal een stukske rapper dan ik.

Op de bergskes had ik al het gevoel dat hij moeilijk mijn tempo kon volgen.  Vermits ik maar een uur of twee mijn bed gezien had, bleef ik bij de mens, hij liep tenslotte als eerste van zijn reeks.  Achterons was één van zijn concurrenten dichterbij aan het sluipen, "het marathonmanneke" speelde een thuismatch en zat ons op de hielen.  "Het zwaantje van de lange afstand" had zijne dag niet en blijf in mijne rug plakken in de hoop dat hij mijne rug bleef zien.

Alverwege de tweede ronde keek ik achterom en zag dat "het marathonmanneke" bleef hangen en wist dan al wie kampioen van België ging worden bij de 60plussers.  Rustig liep ik verder met diene zwaan in mijne rug, proberen mijne asem onder controle te houden en hopen dat ik stand ging houden.

Bij het begin van de laatste ronde was mijn bobijn zo goed als af, de nachturen en te weinig slaap kwamen aan de opervlakte.  Ik zei tegen "het zwaantje van de lange afstand" dat hij alleeen verder moest, maar de zwaan was zijne dans aan het doen van Tjaiskovski, namelijk die van de stervende zwaan en hij liep op alle wilskracht ne meter of vijf van mij weg.

Achter het eerste heuvelke kwam ik terug bij hem, met mijn laatste krachten zetten ik hem nog een laatste keer uit de wind.  Ik dacht bij mijn eigen zelve : "Dat ga hier ne dikke cent opbrengen, de Kampioen helpen aan een overwinning.  Later viel mijne frank, 't is ene van Hasselt en van de polies (nota van de redactie : gisteren op één het programma Koppen XL.  Hetgeen dat die mannen van de jeneverstad kunnen pakken, pakken ze en de rest kan ....op)"

'k Hem hem dan maar op de laatste passage van de Kwaremont, de Patersberg...en zeker ni de Muur ('t is precies een criterium) achtergelaten en ben over de meet gekomen na ongeveer 26min45sec en dat na 6000meterkes.  Ik schrijf wel "ongeveer", want ik was op het einde nog zo rap dat ze mij niet hebben gezien en dus niet opgenomen in de uitslag

Gisteren, tropisch warm, een ondraaglijke hitte, zelfs den ezel die nog minder deed dan normaal, zweette en, bij de mensen, die ietske deden, stond het zweet zeker en vast in de voor van hun g...

't Is plezant, zo laat op het jaar nog zo'n schoon weer, maar voor mij is het geen loopweer, dus met de fiets gaan rijden, fietsknooppunten gevolgd tot Hoeilaart en terug, schoon toerke, maar wreed zwaar en niet door de hitte alleen.  Ge moet weten, in diene coté is't ni plat.

Vertrokken richting Steenokkerzeel en Sterrebeek, daar begonnen de heuveltjes, langst den Hyppodroom van Sterrebeek en zo naar het park van Tervuren.  Het was totaal uit mijn gedachten gegaan, maar het was den marathon van Brussel, die daar passeerden.  Ik kreeg, bij het zien van die lopers een déja vü van mijne eigen gelopen marathon, dezelfde periode, ietske minder heet, maar toch...In het park was de passage van de 25 km.  Voor diegene die het weten, zal ik het niet vertellen, voor de leken...ge zijt al voorbij de helft, das het positieve, al de rest, moet nog komen en zeker bij zo'n weer, de spierkrampen, den dorst, de verzuring, de gedachten op nul, enkel één doel, aankomen.  En nog een paar uur de vraag : "Waarom ?", maar achter de meet, toch ozo content.

Vanuit het park van Tervuren, dook ik voor een uurtje in het Zoniënwoud, daar was het koel, zeer goede wegen om te fietsen en zo kwam ik in Jezus-eik en Audergem, om zo naar het "glazendorp" te rijden en daar liggen niet alleen serres met druiven maar ook enkel kuitenbijters, maar het lukte me nog goed om die te bedwingen.

Van Hoeilaart reed ik terug in het Zoniënwoud, het plezante was, ondanks de hitte, reed ik nog eens een dikke twee uur in het woud, maar met enkel beklimmingen, soms in het mulle zand.  Hoe ouder ik word, hoe voorzichtiger ik ben, want sommige stijle hellingen ben ik met de rem op naar beneden gereden.

Het woud uitgefietst in Jezus-eik en zo naar Overijse gereden en daar, op een bepaald moment, moest ik aan Fred De Bruyne zaliger denken.  Ik hoorde diene mens nog zeggen op den teevee : "Hij gaat kraken, want hij heeft nog maar ene tand over".  Een geluk voor mij, was het nog maar ne meter dertig, of ik had gene tand ni meer over.  Moet ge weten, ik heb vanvoor er geen twee, maar wel drie.  Da was een stijl bergske, amai.

Zo reed ik enkele kilometers tussen de landerijen, met de zon vol op mijn klakske.  Ondertussen maar drinken van mijne zelfgemaakte isostar (poeier met water).

In Huldenberg, voelde ik me Mister Parijs - Roubaix, de Roger (ook bijgenaamd tegenwoordig "de zager"), voor mij reed juist nen auto in dezelfde veldweg, waar ik mijn kunsten moest gaan ten berte brengen, gevolg, stof in mijn bakkes, een geluk dat ik nen bril op had.  De passage in Huldenberg zal ik nog lang herinneren, meer bergop gereden dan bergaf en op gene steenweg, wel in het veld.  Als ge zo bij de 90 km al in uw benen hebt, is het niet, "op zijn Wilfried Martens" evident om op de trappers te staan en als "danseuse" te rijden.  Als ge een poging toe om op de trappers te staan, voelt ge al na een paar seconden, dat uw benen een Nico Haak zijn (Oh Foxy foxtrot, met je elastieke bene)

Via Vossem en Duisburg in vrije val naar Leefdaal, zeker 3 km gene trap moeten doen, das plezant, rustgeven en broodnodig.  Terug in ne Leefdaalse bos, in ne holle weg, steil naar omhoog gereden en het deed steed pijnderde.  De steenweg overgestoken, stukske naar benden en dan een kweet niet hoelange beklimming, terwijl mijn tegenliggers, als zot naar beneden doken.  Onderweg de beklimming het plak "Everberg" gezien (dus ik zat nog niet kapot, als ge nog kunt zien)  en wist dat dit de laatste col van den dag was.

Verder heb ik nog in Kortenberg, Veltem- Beisem, Herent, Buken en Kampenhout gezeten, evenals; zowel in Erps, als in Kwerps.  De laatste drie nummerkes van de fietsknooppunten heb ik niet gedaan, mijne drank was op en ik droomde al van ne met ijsbloksles gevuld Duvelglas met nen "eskimo" erin (voor den dorst te lessen en het stof weg te spoelen) en dan op mijn gemakske genietend van ne donkere Westmalle

Ondanks 1.8 liter isostar, om en bij ne halve liter eskimo en ne trappist, was ik 2 kg vermagerd.  Het was nen prachtige, zeer zware toer, waar ik somstijd mijn eigen vervloekte om het toch zware parcours.  Thuis gekomen na een 125 km, kapot, kontent da'k nog leefde, maar 'k heb me toch goe geamuseerd.

Vrijdag moet ik mijne eerste cross van het poliesseizoen gaan betwisten.  Als de kilometers uit mijn benen zijn en als ik niet al te moe ben van mijn drie nachten die ik zal moeten doen, is er maar één vraag, wie houdt mij tegen ?

Na mijn avonturen op den berg van Heist, heb ik weinig of geen last gehad van diene halve marathon.  's Anderdaags gaan werken, als ne zot rondgelopen, trappen op, trappen af, fysiek en psychish rusten door middelen van nen boek te lezen.  Dat wilt wel zeggen dat ik diene afstand aankan.  'k Zou ne keer nen halve moeten lopen zonder nen berg in, om te zien waar ik dan uitkom.  Maar ja, waarom ?  Het is toch maar voor de fun.

Te afgelopen weken een paar keer gaan lopen, variërend van 12.5 km tot 3 km.  Nu zou ge kunnen zeggen : "Das weinig 3 km".  Awel, normaal gezien doe ik mijn sloffen daar niet voor aan, maar ik ben den dag ervoor met de fietsknooppunten naar de abdij van Tongerlo geweest.  Dat was den enigste dag dat het goed weer was en de Frank had bovendien gezegd dat er gene regen ging vallen, dus daar moeten we van profiteren.

Ietske voorbij de abdij, op den terugweg, begon mijne rechterknie pijn te doen.  Hoe korter ik bij mijn thuis kwam, hoe "pijnderder" (den overtreffende trap van den overtreffende trap van zeer) ik kreeg in mijne knie, 'k kreeg zelfs pijnscheuten, precies dat ze met een naald in diene knie staken.  Ne keer gestopt, eu wat gewandeld en het bizarre was, als ik wandelde deed mijne knie gene bal zeer.  Van Hallaar tot Weerde is wel te ver om te voet te gaan, dus ik terug op mijne fiets.  Een geluk bij een ongeluk, 'k had de wind in mijne brede rug.  Ik was wel kapot als ik thuis kwam en ik heb het toch enkele dagen gevoeld.

Drie dagen later zou ik de Pierenloop gaan doen, das van Poppel naar Ravels, een dikke 16 km, dus moest ik toch eerst ne keer testen of ik gene pijn kreeg in diene knie, daarom liep ik die 3 km.  Positief was, gene pijn in de knie.  Het negatieve, diene zaterdag was het tegen de 30°C en ge weet, dan loop ik niet.  Niet goed voor de gezondheid en ook, das ni plezant, afzien van de hitte.

Vandaag nen toer van een dikke 11 km gelopen, waarvan een paar honderden meter tegen een snelheid van 14.5 km/u.  'k Zou het niet geweten hebben, maar ik kwam een fietsend koppel tegen en ben daar naast gaan lopen en da madameke zei tegen mij : " Amai, meneer, gij loopt rap, op mijn meterke staat 14.5".  'k Heb nog tegen haar gezegd :"Zolang dat ik nog kan spreken is't goe, maar subiet achter den bocht, val ik dood".

Doordat ik de laatste maanden, meer afstand loop en toch een paar keren ne toer van boven de 120 Km gefietst, ben ik toch een aantal grammekes vermagerd.  Maar vandaag is het mij opgevallen, dat voor het lopen mijne buik tamelijk plat is, maar na het lopen had ik precies nen bierbuik.  Ik weet wel, ik ben een medisch rariteit.  In de 19de eeuw zou ik ergens in een kabinet op sterk water staan van één of andere dokter Frankenstein, maar het viel me toch serieus op.

Dus vraag ik me af of dat bij mij alleen is of zijn er nog zo'n gedrochten als ik in de loopwereld.  De lopers van 50 tot 60 kg., die zullen dat niet hebben, maar ne gemiddelde loper kan altijd me contacteren of als nen dokter in de geneeskunde dit leest, mag ook altijd ietke zeggen.

Heist zingt, Heist wandelt, Heist rijdt met de fiets en ik loop nen halve marathon in Heist-op-den-berg.  Vorig jaar gezien dat de mannen die zich vooraf ingeschreven hadden, ne grote zak kregen met van alles in, dus, vermits dat het crisis is, dit jaar ook vooraf ingeschreven.  Resultaat, ne zak met reclame rijker.  Den halve marathon van Heist kunt je op verschillende manieren lopen, solo of aflossing per 2 of per 4.  Ik liep hem per vier.Het kwartet bestond uit, ikzelf,me (das Engels, uitspreken als mie), myself and I.

"De babbelende meubelmaker" ging op hartslag lopen, wat hij gaat binnen een paar weken ne marathon doen.  Dat kwam ook goed uit voor mij, om rustig te lopen.  Dus...het startschot werd gegeven en wij vertrokken op ons gemakske achteraan.  De start was onmiddellijk naar beneden, den berg af. Als ge ons al zowat kent, kunt ge u indenken dat we begonnen te babbelen tegen Jan en alleman.

Dan sloegen we rechts af en kregen de wind vanachteren.  Vermits ons oppervlakte tamelijk groot is, moesten we nog minder werken om vooruit te komen.  Het was wel een lang recht stuk en al zeverend staken we een paar "lopersters" voorbij zonder al te veel moeite.  Als ge in ploeg loopt, heeft ieder een taak, "de babbelende meubelmaker"keek af en toe op zijn horloge dat mijne hartslag niet te hoog ging en ik keek op mijn uurwerk om te zien dat den tijd niet bleef stille staan, zoals die ster die bleef stille staan van Felix Timmermans.

Dan sloegen we den bos in, een stuk vals plat en het begon voor den eerste keer te regenen, zeg maar te gieten.  Uit den bos moesten we nog wat wegskes in en uit en dan kwamen we terug op een stuk vals plat en de wind vlak in ons gezicht en dan kwamen we aan de eerste van de beklimmingen van diene berg van Heist.  Dan weer naar beneden en daar stonden de Chiro- of Scoutsmeisjes met water voor de dorstigen.  Die afdaling deed deugd en zo liepen we verder naar de tweede beklimming van den berg van Heist, deze was veel korter maar steiler, maar we kwamen alle twee goed boven, om dan terug den dieperik in te duiken.

Zo liepen we op ons gemakske verder, terwijl er sommige lopers ons voorbij zoefden.  Dat waren die van de aflossing, dus ge mocht u niet laten vangen en die mannen volgen.  Het plezante van die aflossingwedstrijd is dat ge altijd iemand zag of voorbij kon lopen.  "De babbelende meubelmaker" keek of mijn hartslag goed was en zag dat hij maar 122 ging en den tijd liep ook voort, dus alles was in orde.  Het enige wat voor mij mis liep in die tweede ronde was dat ik nen beker kreeg met Aqaurius en dat plakt langs alle kanten, maar voor de rest beklommen we de bergen zoals Hilary den Mount Everest beklom, maar wij wel met meer zuurstof.

De beklimming van den eerste berg en het stuk vals plat, met de wind in ons bakkes, begon den derde toer bij mij zwaar te wegen, maar ik deed mijn best om tijdens de afdaling terug op mijn plooi te komen.  'k Moet zeggen, ondanks het slechte weer en de regen stond er toch veel toeschouwers langs de weg en dat is altijd plezant om te lopen.  Zo begonnen we aan de laatste toer en mijn hartslag was nog altijd goed volgens de nogsteeds tatterende "babbelende meubelmaker".

Ik begon het toch serieus te voelen en in het stuk bos moest ik efkes marcheren om asem te krijgen en mijn benen terug op te plooi te laten komen en liet mijne hartslag verder lopen.  'k Weet nu niet dat hem in zijn eigen verder babbelde of dat de meubelmaker tegen de supporters begon te zeveren, maar zwijgen zal hem toch niet gedaan hebben.

De opeenvolging van beklimmingen (in totaal 8 stuks), de stukken vals plat en de wind in mijne smoel, maakte het voor mij de voorlaatste beklimming zeer moeilijk en ik moest verder bergop marcheren.  Onderweg heb ik aan ne autochtoon van Heist de vraag gesteld :"Waarom moest Heist persé op nen berg liggen en niet van den berg ?"  Den mens wist het antwoordt niet.

Bij de bevoorradingmeisjes ne goei slok water in mijn keel gekapt voor de laatste twee kilometer te overleven.  De laatste beklimming in de zachte regen naar bovengelopen en over de meet gekomen na 1uur48min39sec.  Ik was kontent van mijne tweede halve marathon van dit jaar en heb er een goed gevoel van overgehouden dat ik progressie maakt

Gisterenavond gaan lopen naar Lichtaart (nota van de redactie voor de Westvlamingen : das daar waar Bobbejaanland is).  Ik ben ne slimme mens, 'k zal het maar zelf zeggen.  Heden den dagen werken ze overal op de snelwegen, zeker op de E19 richting Antwerpen.  Dus , ik had het fameus idee om binnendoor te rijden.  Maar...daar zijn ze ook aan het werken.  Gelukkig vertrek ik altijd goed op tijd.

Aangekomen in 't scholeke waar het allemaal te doen was, was juist een muziekgroepeke aan het "soundchecken" en daar liep al fameus veel volk rond.  Me ingeschreven voor de 15 km, zoals ne grote jongen doet.  De buitenkleedkamer met zeer goei douches ne keer gecontroleerd.

Bij de start zag ik "de duveldrinkende organisator", die zich ook ne keer ging testen op de 15 km, een klapke gedaan en dan "pang" en weg.  Vermits het om een dikke 500 "lopersters" ging over drie afstanden (het waren drie toeren dat ik voor te boeg had) vertrok ik in den helft van 't pak en schoof zachtjes naar voren.  Dan doken we voor den eerste keer den bos in.  Het is toch plezant als ge op mooie boswegen kunt lopen en het is nog gezond ook.

Half wege den eerste toer kwam ik in de geburen van ne jonge gast van een jaar of dertig, ne plaatselijke BV, want hij kreeg aanmoediging mee onder het mom van "Aléé Berre".  Per toeval hadden we hetzelfde tempo en dus zaten we met elkaar opgescheept.  Zoals het in een prille relatie gaat, zijn de eerste momenten gevuld met grote stiltes en ook, kwamen we op het stuk van het parkoers, waar er twee nijdige kimmen inzaten.  Ene keer die miserie achter te rug, hebben we maar een klapke gedaan.

Dan kwamen we terug in 't school voor het begin van de twee ronde.  Vermits "start to run" een enorm succes is, liepen er al veel "loperster" de finish over.  De soundcheck was gedaan en we hoorde een prachtige versie van "Architect" van dEUS.  Den "Berre" vertrouwde me toe dat het den eerste keer was dat hij zo ne afstand liep, want hij zou graag, later op het jaar den halve marathon lopen van Kasterlee.  Ik, als ervaringdeskundige (neen, ik zijn gene Antwerpenaar) gaf hem mijn ervaringen door en zo liepen we rustig verder, zonder ons te forceren.

Nu dat het de tweede ronde bezig was begon ik me wel af te vragen, waar die hollewegen nu eigenlijk lagen.  Ik had me voorgesteld bij ne holle weg, dat ge in een soort gracht liep, maar hier liepen we op mooie bospaden, dus kan ik het antwoord op mijn vraag niet ontdekken.  Zo kwamen we terug, na het afwisselend gedeelte van straten en boswegen, van vals omhoog naar vals omlaag, aan de hellingen.  Den "Berre" ging vlotter omhoog dan ik en in de afdalingen liet hij zich meer "vallen" (ni op zijn bakkes, maar da is een synoniem van "naar beneden lopen").  Dus ik had een beetje achterstand, maar den "Berre" was ne vriendelijke gast en wachtte me op.

Zo kwamen we terug aan de streep voor het inzetten van de laatste ronde.  Op dat moment was het muziekgroepeke bezig met ne gitaarsolo à la Mark Knopfler, ma wel ietske minder.  Ik had den "Berre" laten weten dat ik efkes ging stoppen voor nen teug te drinken, omdat ik begon dorst te krijgen.  Na ne slok of twee liep ik verder, zag den "Berre" ne meter of twintig voor mij.  Op het eerste stuk naar beneden, versnelde ik het tempo en kwam ietske terug, maar te weinig om er bij te geraken, dus hield ik gewoon mijn tempo aan. 

Je weet, als je de meet ruikt, begin je sneller te lopen, dus ik wist dat den "Berre" ook ging versnellen.  Onder weg toch nog ne man of twee ingehaald, efkes diene mens zijn tempo aangehouden, om mijn longen terug op te vullen met zuurstof en dan dien mens, genadeloos achter gelaten.  Op de lange stukken zag ik nogsteeds den "Berre" lopen en daar tussen nog ne loper, dus dat was mijn doel, diene mens bij halen.

Ik voelde me goed, maar de laatste twee hellingen deden toch "verdomme" pijn en ik kon het "gat" niet dichten met mijne voorganger.  Het laatste stukse, richting finish, kwam er nog ene achter mijn gat wreed dicht, ik vesnelde, mijne voorganger versnelde ook.  'k Kwam misschien ne meter achtenzestig te kort om hem voor te zijn.

De 15 km overschreden, (handgestopte tijd door mijn eigen, vlak achter de streep) na 1uur13min28sec (officiëel afgeklokt op 50 sec., das wel ietske teveel verschil).  Over te meet kregen we een bonneke voor ne prijs af te halen.  Ne zoveelste T shirt en een bakske van zes eieren, ja man, goei kiekens in de Kempen, ik krijg die dingen niet in mijn eiervakske van mijn ijskast, zoon dikke ('kmoet ne mail  sturen voor de vragen welk merk van kiekens dat het zijn, want ik moet na het bezoek van Reinaert de Vos, nieuwe kopen)

Ne goeien douche in openlucht, op mijn gemakske nen donkere Westmalle verorberd, luisteren naar een nieuw covergroepje, fameus wreed goed, goeie zanger en zangeres (voor een visueel zicht, het waren precies Mouth and Mc Neal), die liekes zongen van Duffy, Run DMC, Melissa Etherridge,Radiohead, The Scene....

Nu ga ik misschien tegen sommige organisatoren hun borst stoten, maar de lopen op vrijdagavonden zijn de plezanste van het weekend, qua parcours, sfeer...heeft dit misschien te maken, met het avonduur van de start.  Eerst lopen, op het gemakske ietske drinken, naar huis en rusten...

Dit is al lang geleden dat ik diene titel nog ne keer gebruikt heb, maar in zo een kleedkamer zeveren ze wat af, maar 99.9% is het niet waard om dat te vertellen, dit wel :

"Het zwevend vogeltje", u allen bekend, ne mens van meer tegen de zeventig dan tegen de zestig, maar nog ozo goed.  Zijne bijnaam heef te maken met zijne echte naam, maar hij zweeft wel over het parkoers.  Awel diene loopt niet veel niet meer, dit is zijn programma van de voorbije en komende dagen.  Voor iemand die vroeger zoveel gelopen heeft, is het een schande, of toch den ouderdom dat speelt, is "het zwevend vogeltje" op.

Dit is zijn triestig programma :

gisteren vrijdag, stratenloop Herselt (5km)

vandaag zaterdag, stratenloop Holsbeek (7.3km)

morgen zondag, stratenloop Haacht (4km)

overmorgen maandag (feestdag) stratenloop Zaventem (5km)

Hij is het toch aan het verwaarlozen, bekans niet meer lopen, een schande

Ikzelf, vandaag ne stratenloop gedaan, dat was juist twee maand geleden.

Moraal van het verhaal, geloof nooit ne loper.  Als hem zegt dat niet goed gaat of niet meer traint, hou u dan maar vast

Vooreerst, het zal een swingend verslag worden, want ik heb hier een kei goei plaat opliggen, rock en blues van het zwaardere kaliber, zo van "alles geven! ni verzwakken" en ondanks het schrijven van deze blog, nog luchtgitaar spelen precies dat ik Stevie Ray Vaughan (hij ruste in vrede) ben, samen met onze Jimmie en zijn Fabulous Thunderbirds.  En 't is nog live, ge moet me hier zien zitten shaken en dat na een zware stratenloop, 'k zijn toch ne straffe pee !

Het was al twee maanden geleden dat ik nog ne stratenloop had gedaan, vakantie en werk waren de oorzaak (als ge wilt zal ik een papierke opsturen, om dit te bevestigen).  Dus vandaag stond ik hevig en pikte " de gepensioneerde polies" op (diene stond ook hevig want het is ne stop in de Challenge Brabant Wallon).  Plaats van het gebeuren was Holsbeek-Plein, aan de Kesselberg, een organisatie en Vlaamse Kermis van KWB.  Zoals stoere jongens doen, ons ingeschreven voor de 14.5 km, twee toeren, twee keren diene Kesselberg op.

Vertrek op het vlakke, maar dat duurde niet al te lang of het was al vals plat, en deze keer naar omhoog, dan het eerste "terras" van de Kesselberg, dat ging nog tamelijk goed, daarna een stukske naar beneden om dan de verschrikking te trotseren.  Zo kwamen we in den bos, licht bergop, alle lopers na mekaar.  Een zwijgende roedel mensen, die, we zijn nog geen twee kilometer ver, naar hunne asem snakten (de koers is wel 14 km lang) (nota van de redactie, is het niet ironisch, net nu spelen de gebroeders en The Fabulous Thunderbirds "it ain't tuff enough", ja het is verdomme zwaar genoeg)

Dan kwamen we op een grasveld, waar ik rustig enkele "hazakkende" medemensen voorbij liep.  Mijne asem was onder controle en liep rustig, zonder al teveel inspanning verder.  Het gevolg van een steile beklimming is (en dat is wetenschappelijk bewezen)  een forse afdaling.  Al mijn gewicht in de afdaling geworpen (Raymond Van Het Groenewoud zou zingen "het ging vooruit" kopierecht "liefde voor muziek".  Anders krijg ik nog miserie met SABAM)

Zo liepen we over een geaccidenteerd parkoers (dat wil zeggen voor de loopleken : ne keer bergop en dan ne keer bergaf, hier in dit geval, bijna of niks vlak). Het was wel plezant lopen, het herfsweertje, niet te warm, niet te koud, veel zuurstof in de lucht.  Vermits we samen vertrokken met de mannen van de 7km, liep ik "loperster" voorbij, en er liepen mij ook nog voorbij.  't As wel logisch, anders zou ik nog winnen als ik iedereen voorbijliep en dat is, lieve lezers, hoe hard je het ook wilt, utopisch.

Op het einde van de eerste ronde kreeg ik mijne tweede adem te pakken.  Ik geef toe, als ge door een biertent moogt lopen, dan komt er nen adrenalinestoot in je bloed van jewelste.  Een paar honderd meter werd diene stoot gevolgd door ne conadrenalinestoot (das het tegengestelde).  Daar lag hem voor mij, het steile monster.  Zoals ik al in vorige lopen gedemonstreerd heb, begon ik te marcheren.  Neen, ik durf dit zeggen, het is niet dat ik niet meer kon, maar op het einde van de rit verlies je er totaal geen tijd mee, ge wint wel serieus veel adem.

Na het monster kwam ik bij een loopster.  Het is niet dat we bij elkaar bleven, maar wel ik elkaars geburen, den ene keer, en dat was meestal in den bergaf, versnelde zij fameus.  In den bergop, liep ik haar dan in.  Zo kwamen we terug in de straten van Holsbeek-Plein.  Ik zag achter mij en zag ene naderen.  Mijn "vriendin" gaf me de zegen om haar in de steek te laten (daar komt gene advocaat bij te pas, 't was met wederechtelijke toestemming") en in stevende, ongrijpbaar voor mijne achtervolger, naar de eindmeet, ja in de biertent en in de kletsende regen.

Ik ruikte de "Broeder Jacob" (volgens Michael Jackson is dat bier) na 1u15min27sec. Ik moet wel zeggen dat dit één van de aangenaamste lopen is van dit jaar.  Goede organisatie, genoeg drinken onderweg, mooi, knokensparend parkoers (synoniem voor ne zachte ondergrond) en door het geschenk dat iedereen gekregen heeft, de komende weken ne goeie darmflora (Activa en Actimel).  Nu dat ik bij mijne darmflora gekomen ben, moet ik nog mijne titel verklaren.  De lezers die mijne blog allang volgen, hebben hoogswaarschijnlijk met een verslag aan het lachen geweest ( zie "lopen en kakken, een intieme biecht (31/01/09)).  In dit artikel had ik het over een innige, lichamelijk, maar pijnlijk kontakt met maisbladeren.  Awel, ge moet diene mais ne keer zien, waar ik dat kontakt mee gehad heb.  Schone, grote stijve stengel en de kolven van het type "Goudmerk".

Hoogstwaarschijnlijk is dit lieke niet geschreven door wijlen Johnny Hoes, maar iedereen ken het.  Vandaag niet gelopen, het was eindelijk ne keer goe weer en ben met de fiets gaan rijden.  Een "toerke" met de fiets is goed voor de uithouding als ge van plan bent om langere afstand te gaan lopen, dus ik op mijne fiets gesprongen van de morgend.

De Zennedijk af richting Klein Willebroek, volgens mijn nummerkes van de fietsknooppunten, moest ik daar een veer nemen naar Boom.  Terwijl ik wachtte op de schipperin, zong ik het lieke van Chris DeBurgh "Don't pay the ferryman".  ene keer aan den andere kant reed ik naar Niel, zo Aartselaar en de voorsteden van Antwerpen, zelfs langst de statie van "Hoboken-polder", om zo in een stukske grauw industriegebied te komen van Antwerpen, dan gepasseerd langst de grootste veranda van Antwerpen " het Gerechtshof" (als ze daar ne keer tomaten en komkommers moesten zetten, 't zouden nogal kastaars zijn).  Toen zag ik het metekind van La Esterella, "Onze Lievevra haren toren".

Mag ik de lezers, die ook graag met de fiets rijden waarschuwen voor "den Aantwerperneir die met zijne velo rijdt", het fietspad mag 20 meter breed zijn, maar het is zijn fietspad, gij moet uit te weg gaan.

Gepasseerd aan de kade, benij over de eindmeet van den triathlon, die 's middags gehouden werd.  'k Heb ook het MAS gezien en dan moest ik de Bouwdewijnbrug over en dan was het een lang, saai en tegen de wind stuk, langs grote raffinarderijen en den Bayer, één stuk recht door en da bleef duren.  Op mijn horloge gezien en ik moest maken dat ik voor half twaalf (veu de mannen van Vilvoore "eulf en half") aan den overzet in Lillo zijn.  Dus ik een poging gedaan om een Cancellareke (ne goeie lange interval, altijd goe, da ga mij veel winst opleveren met het lopen, hoop ik toch) te doen en met glans geslaagd, enkel...

Om 11.30 is er gene overzet, die schippers moeten ook eten, dus ik had een uurke rust gekregen.  Op mijn gemak in "het boekendorp" Lillo ('k wist het niet, mar daar maken ze er reclame van, dus...'t zal wel waar zijn) nen "donkere Leffe" gedronken en 2 bananen en ne Granny naar binnen gewerkt op de Havenmarkt, een wreed klein, maar gezellig pleintje in een Scheldedorp.  Dan den boot op en 't was wel ne grote en veel volk, allemaal fietsers die knooppunten volgen (als ge voor elk knooppunt ne eurocent zou vragen....nooit ni meer werken).  Op een moment kwam het water over de boeg geslagen en de vrouwen maar kressen.  't Was ne wreedgrote autoboot die ons passeerde.

Meer dan 10 jaar geleden heb ik ne keer 25 km gelopen naar Graauw (das tegen Hulst) en we vertrokken in een prachtig dorpje met een windmolen en een levendige bevolking.  Enkel de twee mastodonten van schouwpijpen ontsierde iets of wat het dorp, maar het was ook hun symbool, "de kerncentrale" van Doel.  Nu stapte ik van diene boot en reed het dorp in.  Awel, mochten Averell, William, Jack en Joe Dalton, weer ne keer op de vlucht zijn voor Lucky Luke, ge vindt geen beter spookdorp.  Ondanks de acties rond Doel, is het maar een kille sfeer, in één van de levende dorpen van vroeger.

Ene keer uit Doel, was het terug een saaie bedoening, qua mooie natuur, 20 km lang langs industrieterreinen, Doeldok, Waaslandkanaal en Deurganckdok tot zo aan de sluis van Kallo, de Farnesebrug overgestoken en wie lag er in de sluis ?  Diene autoboot.  Zo langs Kallo-dorp over den E34 en dan een stukske langzij die autostrade om zo naar Melsele te rijden.  Aan de kerk van Melsele was er ne Vlaamse kermis en ik schoot efkes in paniek dat ik de nummerokes niet kon volgen, maar ene keer den toog (zonder iets te drinken, just een nieuw en volle drinkbus gestoken) en het hamburgerkot (zonder iets te eten, 'k had just een banaan en ne Granny op en dat zou vechten met diene ajuin in mijn maag) te zijn gepasseerd, kon ik mijne weg verder zetten.

Zo kwam ik dwars door de dorpen van Kruibeke en het Zwitserse Basel, om zo bij Mercator het veer te pakken van Rupelmonde naar Windham.  Ik liet de sluis links liggen en reed langs het Zeekanaal naar Puurs en zo terug naar Klein Willebroek, om terug den dijk te volgen richting Heffen.  Nu dat de zon het gevecht gewonnen had van de wolken, werd het warmer en ik voelde de vermoeidheid (dat wilt zeggen, alles begon zeer te doen, mijn benen, armen en mijne nek).

Vermits ik ver thuis was, stopte ik aan het Brughuis te Heffen om ne, voor de verandering, donkere Corsendonck en ne Cola te drinken (wel in de omgekeerde volgorde).  En dat was nodig, niet den drank, maar het halfuurke niet moeten trappen op mijn velopedallen.  Ik vervolgende met frisse moed de weg naar huis, waar ik mijn meterke van mijne fiets nam en zag dat ik er 152 km afgemalen had.  Das al de moeite, vindt ge het niet ?

Ik heb vandaag drie keer moeten zingen : "Schipper mag ik overvaren ?", soms moest ik lang wachten, maar voor diegene die het nog niet weten, de veerdiensten zijn gratis.  Een geluk want ik kan niet zwemmen en met ne fiets op uwen bult, zal het toch niet gaan.

'k Heb mij juist nen douche genomen, maar eerst heb ik toch de chauffage efkes opgezet, omdat ik bezweet ben en nikske wilt opdoen.  Vandaag zijn wij halfweg de zomer en de vorige zin is geen redactionele fout.  Het is "de harde waarheid", geen afluisterpraktijken, maar zie door het raam en ge ziet dat de zon op congé is.  Maar ik klaag niet, want voor mij is dit het ideale weer om lange afstand te lopen.

In de week een 15 kilometer afgehaspeld, zonder noemeswaardige problemen.  Vandaag gestart voor een tochtje van 19 KM.  Bij het begin voelde ik, dat de nachten die ik gepresteerd had, zullen wegen, maar op een zeer rustig tempo zou ik het parcours wel overleven.  Een geluk voor mij was dat ik in het begin de wind in de rug had, zodat ik een tempo kon vinden zonder mij pijn te doen.

De zomer is den tijd van de "wielerterroristen", van 's morgensvroeg zie je ze in roedels en of zwermen voorbij rijden.  Awel, 't zal te slecht weer zijn, want op mijne hele toer heb ik er juistgeteld (en ik kan tellen; 'k heb nog op de Beurs van Brussel gewerkt en daar moet ge kunnen tellen) 2, ja twee vlotoeristen gezien.  Waar zijn de Flanriens gebleven.

Voor de mensen uit de streek, ik begon het lastig te krijgen op het lange stuk tussen Elewijt en Eppegem.  Vanwaar de wind juist kwam, weet ik niet, maar den ene keer vlak op mijne neus, den andere keur van schuins opzij, als we met vele waren, 't moment om ne waaier te trekken, maar wij waren enkel met ik en mijzelf.  De werknachten voelde ik zo opkomen, dat is een innerlijke vermoeidheid, die zit niet in uw benen, niet in het zoeken van uwe adem, maar die zit in uw borstkas.  Ik weet het, het is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet weten wat 'werken ' is.

Iets voor de splitsing van, ofwel naar mijn villa, ofwel de volle 19 doen, begon ik te twijfelen, maar als ge de coureurs om Alpe d'Huez zag binnenkomen, moest ik ook mijn rit van den dag doen, dus vol moed sloeg ik af voor de laatste 8 km.  Het was niet dat ik wegzakte als ne pudding, ik behield een rustige kandans (das ne keer een ander woord voor tempo), maar de laatste loodjes wogen toch tameilijk zwaar, maar ik zijn content, dat ik doorzette.

Ik bewonder die talloze lopers die je op hun eentje ziet joggen en nooit een stratenloop betwisten, met uitzondering van de door hun bedrijf gesponsorde "20km van Brussel".  Het is toch veel plezanter als ge met nen hoop uw kilometers kan afmalen.

Met goede intenties vertrokken op verlof.  Buiten het drinken van grote pinten met zonder schuim, vissen op grote zalmforel, zeveren met Welshmen, had ik ook de intentie om te gaan lopen op een zeer zwaar glooiend parkoers.  Maar zoals vrouwen op diëet eens zouden gaan, omdat hun kont te dik wordt in diene rok en de mannen die eens zullen stoppen met roken, nu is't wel de moment, ofwel smoren ofwel zat worden in 't staminee, is mijn loopintentie uitgedraaid tot het cijfer "nul".

Waarom ?  Nu kan ik zeggen, het was op de dagen dat ik kon lopen, wreed slecht weer, maar in alle eerlijkheid, 'k had geen goesting en ge weet, als ik geen goesting heb, loop ik dus niet.  Om iets of wat medeleven van jullie te krijgen heb ik de pech gehad om tijdens één van de visdagen een "valling" ( AN : verkoudheid) op te lopen, met als gevolg dat ik vorig weekend geen mens gewijs was.  Snot uit mijne neus en 't was groene, hoesten of dat mijn longen uit mijn kas kwamen en niet kunnen slapen.  Maar voor de rest ne wreed goeie congé gehad.

Op het programma stond de vrijdag na mijn thuiskomst de stratenloop van Putte-Peulis en misschien ook die van Schriek op de zondag.  Ik moest ervan profiteren, want het zouden mijn enigste twee stratenlopen kunnen zijn deze maand.  Er zijn mannen die gepensioneerd zijn, of een slap polleke hebben en die hebben dus altijd tijd om te gaan lopen.  Maar ne gezonde, jonge mens zoals ik, die in tijd van economische, sociale en niet te vergeten politieke crisis, moet ik soms gaan werken en de maand juli is voor mij slecht uitgedraait op gebied van stratenlopen, want ik moet elke vrijdag 's nachts gaan presteren, zodat ik op vrijdag geen lopen kan gaan doen in de Kempische bossen en zaterdaagse lopen ook moet laten schieten omdat ik dan moet slapen.

Vandaag voor den eerste keer terug een toereke gaan doen.  Mijn benen zijn goed, prachtig bruin van de Welshe zon en wind, maar mijne asem is iets anders, de naweeën van mijn "valling" zitten nog op mijn longen, maar alé, 'k zijn terug bezig en ben van plan vermits ik geen stratenlopen ga doen, ga ik me toeleggen om een paar maal langere afstanden te doen in de week of op zondagmorgend.  Zo van die afstanden tussen de 15 en de 20 km, misschien ietske meer, 't is te zien hoe het vordert.

Gisterenmorgend eerst naar meneer den doktoor voor mijn jaarlijks bloedonderzoek en daarna nen toer van 11.5 km gelopen.  't Was den eerste keer dat ik ging lopen na mijne halve marathon en het ging terug goed.  Ge zou kunnen zeggen dat 'k mijne halve goed heb verteerd.  Maar ik had de voorbije dagen al goed uitgewandeld op het werk.  Zaterdag als ne zot gelopen, den andere dag ons nachtelijk 8 km en honderden trappen afgewerkt.  Zij maar zeker, achter drie nachten bent ge uwe halve marathon vergeten.

Maandag vertrek ik op mijn hoogtestage naar, voor u, een uitspreekbare naam, voor mij, een verstuiking van mijn tong.  Zoals steeds terug naar de heuvels van Wales op zo'n goei 500 meter hoogte.  Zoals de meeste fans van mij weten, bestaat mijn parkoer  uit nen asfalt weg, die ik eerst op loop en daarna weer terug.  "Waarom ?" zouden mijn nieuwe fans vragen.  Awel, daar is maar ene weg, maar wat voor ne weg, geen 50 meter plat en als het plat is, gaat het nog naar boven of naar beneden.

Als ik daar, als de "crazy Belgian" (de schapenboeren van de streek kennen me daar al) op mijne asfaltwegen aan het afzien ben, ondanks het tempo je loopt, bewonder ik het uitgestrekte heuvelachtige landschap, de wilde ponies, de soms duizenden schapen, de veldleeuwerik, die een deuntje fluit, hangend in de lucht.  Maar het prachtigste is, als een Rode Wouw (ja, met hoofdletters, want zeer prachtige roofvogels) over je hoofd glijdt op zoek naar voedsel.

Maar ge weet, het is niet alleen lopen, ook train ik grondig op mijn reactievermogens, die nodig zijn bij wedstrijden.  Ne goeie start is half gewonnen.  Dus ik ga ook een paar keer vissen op zalmforel.  Hopelijk zal het dees jaar beter meevallen dan de ontgoocheling van vorig jaar.

Als ik daar nen hele dag heb gevist of mijne toer heb gelopen, dan moet ge drinken, want ge verliest veel te veel vocht.  Ideaal in Wales is, ze hebben daar van die grote pinten (0.57 liter, das de enige echte inhoudsmaat van "one pint").  Wat nog beter is, ge wordt daar niet zat van, wel loopt ge u zot om te gaan zeiken, dus ben ik weeral aan het trainen, op de sprintnummers.  'k Zal goed getraint terugkomen, denk ik.

Wat betreft schapentellen, dat doe ik ni, er lopen er te veel.  Tot binnen veertien dagen, met het weeral en hoogstwaarschijnlijk prachtig reisverslag.  Tenminste als ik daar geen rijke rosse Welshvrouw tegenkom.  't Mag een blonde of een zwarte zijn ook, als ze maar rijk genoeg is om te blijven.

In dit verslag zal ik mij gevoel beschrijven van tijdens en na de wedstrijd.  Voor mijne eerste halve marathon (das 21.1 km, voor diegene die het niet weten) heb ik de KWB loop uitgekozen van Minderhout (das Hoogstraten).  De "babbelende meubelmaker" stelde voor dat hij bij mij zou blijven en dat was geen goed idee !

Bij de start hadden de goei atleten schrik om op de eerste rij te staan en daarom waren we vertrokken in de voorste gelederen, dus ongewild te snel.  Ik kwam daar snel achter, maar toch bleven we onder de beoogde 5min/km.  Dat komt doordat er iemand meeliep die beter is als ik en ongewild ieteke te rap liep.

We moesten vier toeren doen en aan het plakske van de 10 km, klokte we op 48min30sec.  Daar heb ik wijzelijk"de babbelende meubelmaker" laten gaan.  Zo kwam ik bij ne loper die een iets trager tempo had dan ik.  Dat deed deugd, een stappeke trager.  Alles kwam weer in de plooi, nochtans zag ik niet af, maar er waren er nog tien te doen.  Bij de twee drankstanden onderweg, gestopt en rustig ne slok gedronken.

Bij de 15km moest mijne compagnon lossen, door een duistere reden, want op 10 meter verloor hij er negen.  Ik zat nog ietske onder mijne gewenste tijd, maar de laatste ronde ging zwaar worden en hoe zwaar en dat dankzij de te snelle start.  Op momenten liep ik eerder op karakter dan op tempo.  Eindelijk de meet overschreden na 1uur47min24sec.  Totaal kapot, maar voldaan, de kop is eraf.

Nu gaat ge zeggen :"Wat betekend kapot zijn, das relatief ?"  Oordeel zelf maar hoe kapot ik ben.  Juist over de meet gekomen zei ik tegen mijne "schone maat" "de babbelende meubemaker", dat ik verre van goesting had voor ne donkere trappist.  Dan ik had 2 rijsttaartjes bij, die heb ik moeten binnenzwelgen.  Ik denk toch in een recordtijd van 45min.  En die smaakte niet, maar ja, ge moet iets eten.  Diene schone bestelde toch nen trappist en die heb ik voor drievierde binnen moetenzwelgen, de rest laten staan.  As da ni kapot zijn betekend.

Verder, ik, den beer van de omstreken, nooit koud, heb een jaske moeten aandoen, of ik rilde mij dood.  Normaal na zo een inspanning kan een goe pak "frutten" (in tengels French Fries) met mayonaise, een gebakken boulet, ne saté en soms nog ne berepoot heel goe smaken.  Awel, als ik er aandenk, word ik al mottig.

Thuis gekomen en uit den auto gekropen.  Precies ne mens op pensioengerechtigde leeftijd.  Let wel pensioengerechtige leeftijd van 2025, dus 75 jaar.  Kan de volgende keer  het record misschien verbreken, onder de vier pogingen.

Speciaal voor mijne gemoedtoestand een plaksle opgezet van Floyd Jones& Eddie Taylor(das zijn twee aa bleusmannen, die nog liekes spelen voor Sinte Pieter en God)

Nu een bakske jébezen (AN : aardbeien) eten, want het was in Hoogstraten, dan ga ik op E-bay een ziekehuisbed zoeken voor in mijn salon en dan mijne beddebak in.  "De babbelende meubelmaker" is nu jaloers op mij, want het is zaterdag en hij moet zijn huiswerk maken (da moet ik toch niet uitleggen zeker ?)

Just terug van een contradictorisch toereke van 19 km.  Voor nen ultraloper is daar niks contradictorisch aan, maar voor ne halve gek zoals ik, is het dat wel.  'k Dacht gisteren de stratenloop van Kontich te doen, maar het was veel te heet naar mijn goesting en zo te horen voor vele anderen.  Ge begon al te zweten van niks te doen, dus was het zeker geen weer voor als ne halve gebakkene in die zon te gaan lopen.  'k Zeg het nog ne keer, 'k zie graag af, maar op een andere manier.

Wakker geworden tijdens een goei vlaag regen, dus vertrokken met zeer veel zuurstof in te lucht en een aangename temperatuur.  Rustig vertrokken en goe diep ademen halen om de frisse lucht en de heerlijke geuren na een regenvlaag op te snuiven.  Geprobeerd iets onder mijn tempo te blijven.  Dat is niet gemakkelijk, omdat te doen.  Ik hoor van vele lopers, die hetzelfde probleem hebben.  We kunnen eenmaal niet traag lopen.  Naar het schijnt zou het ideale tempo ne kilometer of twee lager liggen dan normaal.  Ge kunt daar op trainen, maar ge weet, ik train niet, das voor de goei, die moeten maar trainen voor mij bij.

"Waarom loopt ge er dan 19 km ?"  Awel, das gewoon ne keer zien of ik diene afstand in mijn benen heb, want ik ga volgende zaterdag voor den eerste keer in 4 jaar nen halve marathon lopen.  Alé, 't hangt af van het weer natuurlijk.  Vermits ik niet "den Elewijtse Halve" kan lopen, omdat ik moet gaan bewaken, loop ik in Minderhout de zaterdag om 17 uur. (Nota van de redactie : ik zal gehandtekende foto's meebrengen en ook vlagskes en bikken)

Den toer uitgelopen met een gevoel van spijt dat het gedaan was, dus ik ben er gereed voor mijne eerste halve marathon en half weg van mijne marathon.

Nu weet ik, dankzij de wetenschappelijke tijdschriften die ik lees en andere vakliteratuur, dat ge uw gedachten laat gaan naar het sexuele.  En ge hebt gelijk, en nog straffer, het gaat over kinderen.  Het taboe moet doorbroken worden, we leven immers in de 21ste eeuw.  Ik ben in Bierges gaan lopen.  Das de BI van WALIBI, het pretpark voor kinderen, waar de WA voor Waver staat en de LI voor Limal.  't Was ne loop van de Challenge Brabant Wallon, dus ni plat.(vizereiken)

Schandelig was het weeral, zoveel "lopersters" bij de start. Ondanks het grote aantal ging het vertrek vlot, uitgezonderd in een holle weg moesten we eventjes halt houden door een "chut" (das Frans voor : ene op zijn bakkes gevallen).  Zoals steeds liep ik rustig naar voren, zonder mij te forceren, de eerste kilometers waren plezant, want het was naar beneden.  In de schaduw was het voor sommige fris, maar in de volle zon, was het voor mij al te warm.

Op mijn gemakske liep ik verder, met de nodige reserve, want ik had op de grafiek van het parcours gezien, dat er een helling was bij de 5KM waar er een stukske een percentage had van 30%.  Voordat we daar aan begonnen, kwam ik in het spoor van mijne chauffeur, jawel "de gepensioneerde polies". Daar lag hem, het monster van Bierges, véél erger dan diene kleine van Loch Ness, wat dat is een mythe, den deze is echt.

Stel, dat er ne loper of 500 was, daar is zeker 399 te voet gegaan op da bergske.  Ikzelf, doe het altijd als het lang en stijl is, 't is beter voor de verzuring en ge wordt minder moe van te marcheren.  Daarna was het den bos in, duiken als nen duikelaar, naar beneden, maar dan, in de volle zon, wreed lang vals plat naar omhoog.  En da bleef maar duren.

Ik had meer last van de warme zon, die op mijne bol scheen dan van het parcours zelf, hoe zwaar het ook was.  Eindelijk was het vals plat gedaan en na een kleine afdaling met een stukske bergop, terug tussen het veld, stof gaan vreten, daarna rechts af, veldweg naar beneden.  Ogen goe openhouden, want het was gevaarlijk.  Dan was het laatste opstakel in zicht, jawel, terug omhoog.  Alverwege, ben ik terug overgeschakeld op marstempo.  Niet dat ik niet meer kon, maar mijn immer gezond verstand, zei me : "'t is beter marcheren dan lopen".

Tijdens mijn mars liepen er zeven lopers mij voorbij, de één tong, wat lager tegen de grond dan de andere.  Eindelijk den top gehaald, begon ik terug op mijn tempo te lopen.  Resultaat, 5 van de 7 terug ingehaald, en had ik een tandje bijgestoken, 'k had ze allemaal terug opgeraapt.

Het zware parcours, de felle zon, die mijn maat niet is en het stof dat we onderwege gevreten hebben, ben ik tevreden over de eindstreep gelopen na 53min12sec na 10.480 meter

Stelt dat uw moemoe ne keer op uwe computer komt, om te zien dat ge naar geen blote vrouwen....of venten aan het kijken zijt, zal ze nu wel content zijn bij het  lezen van deze titel, want 't zal gaan over de soorten steken van het breien.  We gaan het hier meer bepaald hebben over de steek die voor de "gevallen" en den "opgeraapte" steek komt, namelijk "den averegten".

Omdat ik de verplaatsing maakte naar Hallaar met ne vervangwagen, een stationcar van VW, ben ik nog meer op tijd vertrokken dan anders en heb op de parking van de voetbal nog een plekske gevonden.  Vermits de organisatie het goede idee had om de inschrijvingen te "quarantainiseren" (dit is een literair woord voor afzonderen) en weg te trekken uit de kantine, zodat we op ons gemakske onze taktiek konden bespreken voor tijdens te wedstrijd.

Aan de start stonden we weer met nog net geen 1000 "lopersters" te wachten op het startschot.  We stonden zoals normaal ver achteraan en onze taktiek was simpel, in groep lopen en ik liep achter "de babbelende meubelmaker".  We vertrokken op het tempo van de wederkerende verloren zoon "de fluwele lange van 't prison".  Na zijne touch in Gelrode was het zijne eerste stratenloop.  Ook was "het haatte barakske" erbij, de laatste van "the magnicifent five" (ere wie ere toekomt, uitgevonden door "de babbelende meubelmaker") was "het pizzavreterke".  Op ons gemakske liepen we van het straat in het domein "den averegten".  't Is toch plezant te lopen op ne vrijdagavond in de hoogzomer van mei 2011, in een prachtige omgeving en in de "loemerte" (AN : schaduw).

Lopend van den ene groep naar den andere, op het rustige tempo van "de fluwele lange van het prison", met één van de prachtigste T-shirts die er die avond rondliepen, het zou "de babbelende meubelmaker" en mij nog een boost geven.  We liepen zo'n 8 kilometer op de kabouter van La Chouffe te kijken.  Maar ondanks we rustig door het domein liepen, sloeg het noodlot in onze hechte groep toe, een kwetsuur in de kuit ('k weet hoeveel miserie dat is) voor "het haatte barakske" en wijzelijk stopte hij.

Voor mij was het hard werken, om steeds achter "de babbelende meubelmaker" te lopen, niet zijn getater, maar wel zijn schijnbewegingen om mij de kop op te laten dringen, zoals in ne brede bocht lopen, zodat ik mijn tempo moest laten zakken tot zeker 14.225 km/u trager te lopen, of hij begon te "surplassen".

Aan het plakske van KM8, had hij me waar hij me wilde, samen namen we het tempo over van "de fluwele lange van 't prison" en dan was het gedaan met rustig te lopen.  Vlak voor het ingaan van de laatste en derde ronde, moedigde ik het publiek aan om wat enthousiaster te zijn en ons al klappend aan te moedigen en het lukte me.

Mijne maat pakte nog een beker water om zijne droge mond te bevoorraden.  Wat wilt ge, als ge altijd zo aan het babbelen zijt.  We haalde nen opzicht, oudere mens in, die een poging deed om ietske te zeggen, zoals wij deden, maar zag al gauw in dat wij geen sukkelaars waren en liet ons gaan.  'k Moet zeggen, het tempo was hard, en ik kon "nu" nog volgen.  'k Had wel een zwak moment, maar "de babbelende meubelmaker" wachtte me op en ik kon ne keer diep "asemen" en kon weer verder.

Aan KM12 volgde ik hem nog steeds, maar zag in dat ik moest minderen, wilde ik het eind en de mooie witte streep nog effectief zien en niet als een zombie eindigen, dus gaf ik hem een vrijgeleiden en ik temporiseerde efkens bij enen die aan het sterven was, om dan verder op een nog altijd aardig tempo van den ene naar den andere te lopen.

Ne "Demarsin" heeft me nog voorbij gestoken en ik concentreerde me op zijn tempo.  Op een moment kwam ik korter, maar kon hem niet meer bijhalen. De meet overgelopen na 1uur14min19sec, moe, maar genoten en weeral 15210 meter onder mijn voeten voorbij gegleden

Gisteren voor de zoveelste keer gaan lopen in één van de prachtigste streken van de omstreken, in de bosrijke Kempen.  De start was in het complex van Sporta te Westerlo en ik was niet alleen, we waren minstens met 'k wee ni hoeveel en "de babbelende meubelmaker".

Ingeschreven voor de 12.2 km en weeral van plan om samen op ons gemakske ne rustige loop te fabriceren.  Het parcours bestond uit meestal zachte ondergrond tot zeer stoffige wolken en we mochten drie keren over "plantsierke" (in 't Vloms : de koer, niet te verwarren met "het huiske", maar wel met nen hof bestaande, in dit geval, uit kinderkoppekes (kasseien)), van de abdij van Tongerlo en zijn "witheren" (Premonstratenzers of wel Norbertijnen).

Ons normaal stramien gevolgt bij de start, dus in de achterste regionen, zo konden we den tegenstand zien en dat waren er schandalig veel.  De eerste honderden meters lagen we af langst den binnenbocht van de piste, totdat we door de eerste stofwolk moesten.  Op ons gemakske een babbelke geslagen, "de babbelende meubelmaker" een "bekke" (beetje) meer dan ik, want ik ben nogal ne stille jongen.

Zo liepen we, netjes naast elkaar den eerste keer over het plansier van de abdij.  Daar stond hij dan, in zijn wit maagdelijk trouwkleed (ontwerp van vermoedelijk Kaat Tiley) alle "lopersters" aan te moedigen.  "De babbelende meubelmaker" was zo aangedaan dat hij riep tegen diene mens dat hij zijn klacht zal laten vallen van wat er gebeurde in zijne jonge tijd (nota van de redactie : als ge niet kunt volgen, enkele trefwoorden : lang geleden, 't was een soort liefde, maar nikske erg en de Roger)

Zo liepen we rustig en weeral, den ene na den andere voorbij, langs prachtige boswegen, waar de wortels werden aangeduid door groene en witte verf, dat ge er niet over zou "sumpelen" (AN : struikelen).  Nu liepen we richting de piste, maar passeerde eerst nog een stukske veldweg en het zou toch ne keer mogen gaan regenen, want daar hebben we nogal veel stof gevreten (letterlijk bedoeld) en ge moogt het gerust weten, da smaakt ni.

Zo passeerden we voor de tweede keer bij diene met zijn trouwkleed en hij had er twee witte bruidsjongens bij gekregen, gevraagd achter ne "Tongerlo Prior" (das straf bier) en ze klapte nog harder voor ons.  In de dreef kreeg ik al een gevoel dat de "babbelende meubelmaker" niet zijne dag had.  Hoe ik dat wist ? Simpel, hij zweeg.  Ook ne semi-prof met een contract heeft wel ne keer ne slechten dag.  Op het enig bergje op, moest hij afhaken.  Maar omdat ons motto is "samen uit, samen thuis", schakelde ik spontaan een versnelling terug en nam hem op sleeptouw.

Zo draaiden we de piste op om de laatste ronde aan te vatten.  Als we van 't plansierke kwamen van bij da kapelke van Tongerlo, wist ik het, de slogan van die witte Norbertijnen is ook maar loze reklame.  Bij de oprichting in 1211 was hun spreuk en doel, op zijn Weveriaans gezegd : "ad omne opus bonum paratus" of te wel "tot elk goed werk bereid".  Nu, ondanks het vriendelijk lachen en supporteren voor ons, kon ik mijn glas abdijbier in mijn gat steken.

Ondanks ne slechte dag van mijne maat, hielden we toch ons tempo aan.  De laatste keer op de piste, moedigde ik hem nog aan dat we binnen het uur binnen konden zijn.  Het was precies dat Robby McEwen of Allesandro Pettachi naast mij liep.  Ge weet als die mannen de meet rieken, ook al zijn ze kapot beginnen ze als ne zot te sprinten.  Dat deed de meubelmaker ook, al roepend en tierend op mij dat hij voor mij moest eindigen. Dat, geachte lezers, dat zijn nu ne keer loopmaten, ge neem ze meer dan den helft van de koers op sleeptouw, ge steunt ze, meer dan hun echtgenotes en dan moeten ze als eerste over de streep komen.  Maar het had wel een reden, "de babbelende meubelmaker" loopt namelijk mee in het KWB-Falos criterium en een punt is een punt.

Het is ne keer plezant de meet de overschrijden na 59min55sec en een gevoel hebben dat ge niks gedaan hebt, ondanks dat ik den dag tevoren via de fietsknooppunten naar Herentals en terug heb gereden en 116 km op mijne teller had staan.  Ook is het plezant als uwe loopmaat ne keer sterren ziet, ieder op zijne toer is niks teveel.

Vandaag de stratenloop van Bois-et-Borsu tot een goed eind gebracht.  Nu vraagt ge u af, waar ligt dat ?  't Ligt in de Condroz en de rest moet ge maar googelen of earthen, 'k heb dat ook moeten doen.  Ik heb er een daguitstap van gemaakt en ben tegen een uur of tien in mijne auto gekropen en op een gesapig tempo naar daar gereden.

Eerst ben ik een stevige wandeling gaan doen in, door het Waals gewest uitgeroepen, één van de mooiste dorpjes van Wallonië.  In Chardeneux heb ik een tocht van 5 km gemaakt, door bos, berg en dal.  Verder genoten van het uitzicht en het goe weer.

De jogging had als titel meegekregen "Jogging des 4 églises".  Dat wilt zeggen, dat we al zeker vier beklimmingen voor onze voeten zouden krijgen, want in de d'Ardennen, staan alle kerken op nen heuvel.  Ook typisch Ardeens is, dat in die dorpkes niets te zien is, puur romantiek en natuur, geen café, geen terras en gene meeneem-chinees.  Wel veel boerderijen, zo van die fantastische grote erven.

Vermits het verre van plat ging zijn, ze hangen daar het parcours uit, met kleuren, van 5% stijgingsgraad tot plus 15% stijgen, dus ge weet het al, op tijd asemen en niet te onnozel doen.  Vertrokken als één van de laatste, ging het zachtjes naar beneden, richting Vervoz, daar passeerde we het prachtig kasteel van Tornaca en langst den andere kant van 't straat de kapel van St-Hubert, die is gezet zonder cement (das straf).  Dan ging het in een prachtige dreef ietske naar boven en liepen we dwars door een vierkantshoeve, die behoorde tot het kasteel.

Aan km 6 kregen we voor de eerste keer een bekerke water, wat welkom was bij deze warme temperatuur.  'k Moet zeggen, ik ben de laatste wedstrijden wat aan het experimenteren met drinken, vermits ik ne serieuse "zweetaap" ben, heb ik vandaag voor de start al nen halve liter zoutwater, nen halve liter gewoon water en bekans ne liter opgeloste isostar in mijn keel gegoten en het werkt.  Dus ne beker water op een rustige manier tot mij genomen, dus ik ben gestopt en verder gewandeld tot diene beker uit was.

En dan den bos in, naar omhoog en als we boven waren terug naar omhoog.  Daarna kwamen we op bekend terrein voor mij, we kwamen aan in Chardeneux en ik had daar gaan wandelen, maar wat ik niet wist was, dat den berop begon ietske voor km 9 en eindigde voorbij km 10 om dan licht te gaan dalen om terug enkel honderden meter te klimmen.  Zoals velen met 't koppeke naar beneden, kijkend naar de grond, want als ge omhoog keek, zag je het einde toch niet.

Ondanks de hitte, de stevige wind, het zweet dat ik verloor, had ik nog genoeg verstand om tijdens die cols een gedeelte te marcheren.  Waarom zou je denken, was het vat af ?  Neen, maar ik ondervond, als je een gedeelte marcheert, dat je je ademhaling beter onder controle blijft houden en dat de benen zo geen pijn doen en ge haalt achteraf diegene, die je voorbijstaken toch weer bij.

De zonnestralen deden ook fameus hun werk, als ge minuten tussen de velden loopt, met uw bakkes dan nog in de stevige wind en dan doken we den bos in, naar beneden.  Ene keer we uit diene bos kwamen zag ik het kerkje van Bois-et-Borsu liggen, het eindpunt, de meet.  Het lag wel, ik zal het figuurlijk aanwijzen met mijne vinger naar boven, daar lag het, terwijl wij nog naar beneden liepen.

Op vierhonderd meter van dat kerkje, in het dal, stonden ze voor de laatste keer met drank, waaronder, water, speciale bieren en péket (das van de streek, ruime omgeving Luik en naar het schijnt is het een soort jenever).  Toch efkes gestopt voor een waterke, ja een waterke, al marcherend uitgedronken en dan alles gegeven tot de meet, de tong serieus uit mijn bakkes, maar ben achter 1uur19min45sec over de meet gelopen en dat na 14.7km

Daarna goe gedoucht in 't midden van 't straat en met warm water, een speciaal gebrouwen biertje gedronken voor joggers den bruine van "le joggeur du jour" en een goei Ardeense worst gegeten, zo één met groof gekapt en een klet mostaad en dan rustig een klapke gedaan met enkele lopende Ardenezen.  Een plezant dagtrippeke geweest...en zo komt ge nog ne keer op een ander.

Het rare van heel diene trip was, 'k ben gene ene bekende tegengekomen, da doe raar, maar klappen kunt ge tegen iedereen.

Als eigenaar van nen hof, keer ik tegenwoordig 8 keer op nen dag met mijne smoel en mat naar Mekka gezeten, dat mijn knieën er zeer van deden, om te smeken achter water, want het is ne zandbak geworden.  Natuurlijk is het plezant als het goed weer is, maar voor mij is het al te warm om met plezier te lopen, dus moet ik stratenlopen uitpikken, die grotendeels in den bos gelopen worden en dat heb ik gisteren zeker en vast gevonden in Oud-Heverlee.  Zo reed ik naar de jeugdterreinen van de kersverse nieuwe eerste klasser OHL.  Daar toegekomen op een immens grote parking leek het me al verdacht, HIJ was er nog niet ! Dat was niet normaal dat HIJ er nog niet was.  Beetje later kwam "de gebeenhouwde loper" en zijn eega "de van vra..." die meldde me dat HIJ gekwetst was.  Ik had er gemengde gevoelens bij, 't is altijd plezant als HIJ er is, anderzijds, ne keer geen gebabbel en getater 16km lang, want dat ging ik op den Dag van den Arbeid presteren.

Aan de start verschenen een 350 lopers die diene afstand gingen doen in twee ronden.  Mijn idee was op een rustig tempo het einde met een goed gevoel halen, dus ik vertrok op mijn gemak (deze keer in de echte zin van het woord).  'k Moet zeggen dat ik niet helemaal achteraan ben vertrokken, maar halverwege het pak, vermits de eerste honderden meters tamelijk smal waren.

Als ge de streek zowat kent, weet ge dat het niet vlak zal zijn, dus moet ge u goed voorbereiden en niet te hard van stapel lopen, want het zal konstant op en neer gaan.  Rustig liep ik verder en haalde de mensen in, die trager liepen dan ik, das normaal, das wetenschappelijk bewezen, maar dat waren er toch tamelijk veel.  Vermits het den eerste keer is sinds ik weet niet hoelang dat ik zo ne afstand nog heb gelopen, liep ik als nen egoïst, dat wilt zeggen, dat ik naar niemand ging toelopen op in zijn wiel te zitten, of bij iemand te blijven om hem moed te geven.

Iets voorbij het plakje van KM7 ging het sterk bergaf naar de aankomstlijn, om dan aan de laatste ronde te beginnen.  Juist voor mij liep er ne Magrebse medemens licht te panikeren en vroeg of het nu al aankomen was.  Ik antwoordde hem vriendelijk, indien het zo was we toch moesten gaan deelnemen aan de Olympische Spelen in Londen.  Stelt u voor 16 km in 41min en half (das tegen 23.24km/u).  De mens verschoot daarvan en vertrok als een speer.  Tweehonderd meter later was de "swoeng" (AN : zoiets als de veer is gebroken) uit die speer en 'k liep hem voorbij op een openlopend stuk.

Aan KM12 kreeg ik het lastig, een lange mooie dreef, die een paar honderden meters opliep.  Den afstand en de voorbije lopen , die ik afgelopen week had gepresteerd, begon ik te voelen.  'k Spreek niet over den ouderdom, want ge weet de klein mannen lopen in korte broekske, ik ook, 't was wel één met aan wederkanten een sexy split, dus dat wilt zeggen dat ik nog ni zo oud ben. 

Boven gekomen, moesten we naar links.  Eerst stopte ik om op mijn gemakske een bekerke water tot mij te nemen.  'k Hoorde ons moe zeggen : "Klein sloekskes nemen, joeng, dat ge u ni verslikt".  Dus dat deed ik verder wandelend en mijne beker uit drinkend.  Er liepen mij enkele "lopersters" voorbij met hunne beker, als proestend en kuchend.  Bekerke uit, terug op tempo komen op een dalend stuk en die kuchers en proesters, één voor één terug inhalen. Da geeft den burger toch moed, als ge dat nog kunt.

Ietske voor KM15 de laatste hindernis, en mensen, het begon fameus pijn te doen.  Godzijdank heb ik niet veel verstand, das een voordeel als ge uw verstand moet uitschakelen en gewoon stap voor stap zetten, da duurt zolang dan niet, dat uitschakelen.  En dan... naar beneden duiken, maar wel op het gemak.  Als ge moe bent is naar beneden lopen ook niet zo simpel niet meer.

Deze prachtige stratenloop, in een zeer mooie bosrijke omgeving, enkel de laatste honderd met en een chic of twee is asfalt, de rest is in den bos, ben ik beëindigd in 1uur22min57sec.  Dat wilt zeggen als ge het verslag aandacht hebt gelezen dat ik een konstant tempo heb gelopen.  En de trappist deed deugt na zo een inspanning.

Ge zult al gezien hebben dat ik de laatste maanden enkel verslagen post, van stratenlopen tot flikkencrossen.  Dat het precies een geheim is dat ik train, dat ik in geniep elke dag een aantal kilometers en een dagelijkse interval doe, nog te zwijgen over de meerdere sprintjes per dag, maar dan zou ik niet overdrijven, maar wel liegen, want de laatste maanden "train" ik niet, waarom ?  Vermoeid van de nachten en geen goesting en ge weet, als ge me wat kent, ik loop als ik goesting heb, maar de afgelopen week heb ik me geforceerd om toch ietske te presteren.  Zie hier het chronologisch verslag.

Vorige donderdagmorgend van het werk naar huis gereden met mijn voiture, 'k heb mijn loopschoenen aangetrokken en naar de garage gereden voor een groot onderhoud van mijne auto.  Vanaf de garage naar huis gelopen.  Moet ge ook ne keer proberen.  Na drie nachten trap op en af gelopen te hebben, een gebrek aan slaap, dan zo efkes ne kilometer of 4 gaan lopen.  Dan heb ge overal zeer, zelfs daar waar ge het niet van denkt, als meneer den doktoor dat moest zien, hij zou moeten gaan biechten bij den pastoor, want hij zo vloeken en duvelen dat het niet verantwoord is, en ik moet hem gelijk geven.  'k Lag wel twintig minuten eerder in mijn bed dan dat ik diene afstand ging wandelen.

Vrijdags voor den eerste keer ne toer gedaan met de fiets, de Leuvense vaart op en af, op mijn gemakske met genoeg drinken in mijne bidon.  Op de terugweg, werd ik voorbij gereden door ne jonge "Knoet" (nota van de redactie : dit is een zeer sportief café in Aarschot, die veel sportievelingen, ook lopers, sponsort).  Ik had juist veel goesting om ne keer door te trekken en ging achter de jonge "Knoet" aan.  't Is niet plezant als gij daar met ne koersvlo van de Eddy rijdt en daar komt zo ne rare af op ne velo met dikke banden en die gaat in uw wiel zitten, gevolg, de jonge "Knoet" maar schakelen.  't Is toch soms plezant om mensen sportief te pesten.  Ben thuis gekomen na 55 km.

Het weekend heb ik moeten mijn werk doen bij den Belgacom en supporteren voor de "Phil" en 't heeft geholpen.

Vermits ik een weekske betaald verlof heb, dacht ik ne grote toer te maken met de fiets (d.w.z. via knooppunten een klein 120 km uitgestippeld), maar ze gaven slech weer en ben dan maar via den Duvel en zijne privé begrafenisondernemer Stevens (het moet toch zijn dat Duvel drinken gevaarlijk is voor de gezondheid, anders zou daar gene begrafenisondernemer vlak in de geburen zijn), naar Liezele en zo in Weert de Scheldedijk op naar Windham, waar ik tijdens het wachten op den overzet van de Rupel voor het eerst in mijn leven ne grote zilver reiger in het wild heb kunnen spotten.  Als kleine vogelaar is dit een beetje klaarkomen,...en het deed deugd.  Na het algemeen bekend vragen van "Schipper, mag ik overvaren ," belandde ik op de Rupeldijk van Niel met een gebroken spaak.  Zo langst Boom en Rumst kwam ik via Heffen aan het Zennegat en reed zo de vaart af naar mijn stopplaats "'t Stamkroegske" aan de brug van Hever.  Thuis gekomen na 91 km.

De volgende dag gegraven, geschupt en vuil uitgetrokken uit mijne hof en gezweten dat ik gedaan heb, in de late namiddag een wel verdiende pint gaan drinken.  Als ge veel zweet moet ge genoeg drinken, das ne raad van meneer doktoor.

Gisteren donderdag in de vroege morgend, tijdens een verkwikkende neerslag nen toer gaan lopen van 11km.  Ge hebt zo van die dagen dat ge zou kunnen blijven lopen.  Awel, da was zo ne dag.

Vandaag.  Als het gisteren donderdag was, is het vandaag den dag dat ik mijn kapotte fiets, met ne slechte spaak naar de fietsenmaker in Hofstade gedaan heb.  Vandaar naar de Leuvense vaart gelopen en zo naar de brug van Coloma om zo terug naar Hever te lopen en via het "vechtpaleis" van den Bloso en het Vriezenbrok terug naar huis.  'k Weet niet den afstand, 'k weet wel dat ik op het laatste het begon te voelen en ben thuis gekomen na 1uur22minuten.

Morgen ga ik nikske doen, mijne vlo is niet thuis en ik heb mijn loopschoenen opgeblonken en ingevet tegen de zondag, dan ga ik 16 km afzien in Oud-Heverlee.  En dat op den dag van den Arbeid, de "Socce" (bijnaam voor S PA of iis het nu Rood, wie kan zeggen wie de echte rooien zijn ?) zullen kontent zijn, dat er toch nog iemand werkt, als is het lopen.

Vermits de Amstel Gold Race niet op mijn programma stond, heb ik vanmorgend mijne Scott-fiets, met dikke banden gepakt en naar de Scott2run in Perk geweest, georganiseerd door VAC (das da clubbeke van ons Kim Gevaert en haar boezemvriendin Elodie Ou...en nog ietske) en ging door in het park van het kasteel van nonkel graaf De Ribaucourt.  'k Wacht nog op de notaris voor mijn erfenis want de nonkel is gestorven in 2007.

Volgens den boek van "Joggings en marathons" was er ne loop van 6 km en ene van 12 km.  Ik had gedacht om de korte te lopen en alles te geven wat in mijn kas zit, maar bij de inschrijvingen zag ik dat het er ene van 4 km was, da is nu ietske te weinig.  Voor dat ge goe en wel bezig bent, komt ge al aan.  Dus ingeschreven voor de 10 km. En wat hoorde aan de inschrijvingstafel, een Mechels getater en daar was hij, "de babbelend meubelmaker".

Zoals steeds voor ne loop bespraken we onze taktiek (zoals de snelheid, wie ga er de bidons halen en wie trekt de sprint aan ?).  We kwamen tot de conclusie dat we het "kalm" aan ging doen.  Nu moet ge weten, ik lees heel veel boeken, ik hou van de Nederlandse taal, ik ken meestal de betekenis van moeilijke woorden, maar ik had toch een ander idee van het woord "kalm".

Zoals steeds vertrokken we in de achterste gelederen en schoven naar voor op een "kalm" tempoke.  Het was plezant lopen in het bos van onze nonkel graaf, zachte ondergrond, de vogelkes die floten en we kregen voor ons het "vliegend vogeltje" in 't vizier (gene schrik, mensen, we hebben hem niet afgeschoten).  Vermits ik weet hoe diene mens loopt en tegen welk tempo hij dat doet, dacht ik dat we erbij gingen blijven, maar"de babbelende meubelmaker" was aan de stille kant, dus wij lieten "vliegend vogeltje" al snel achter.

Dan sloegen we een padje in, waar we als indianen, netjes achter elkaar liepen.  Op het einde van dat padje was er wat modderige stroken en ik had mijn prachtige witte loopsloefkes aan.  Achter dat padje, konden we dus weer een "kalm" tempo opvoeren in een prachtige dreef.  Dan kwamen we op het enige stuk beton en doken terug in de nonkel zijn park voor nog 2 ronden.

Ze stonden daar met drank en ik bestelde een trappist, maar dat hadden ze niet, dus liepen we onder ons getweeën "kalm" verder, den en na den andere inlopend.  Ik begon naar mijne tweede asem te zoeken, maar ik vond hem begot niet en vroeg "de babbelend meubelmaker" om het tempo ietske te laten zakken, zodat ik goe kon rond zien in den bos achter mijne tweede asem.  Maar zonder bril is het moeilijk om dat te vinden en 'k heb hem dus niet gevonden.

Op het stukske beton begon het terug ietske te beteren, maar als we op het modderig indianenpad kwamen, in diene "daschter" (AN : modder) kreeg ik het lastig en zei tegen mijne compagnon dat hij "kalm" mocht versnellen, maar de koppige bleef bij mij (om met mijn bakkes te lachen, denk ik). Terug op het beton, liepen we naar het voetbal veld, waar de aankomst lag.

Als ge al kapot zit, dan is uw denken ,niet meer zoals het is.  We draaide het stadion in van Perk en ik dacht dat ik in de laatste meters was van onze "kalme" jogging.  Maar dat was nougabollen ! Als ge het uit wilt rekenen, doe maar gerust, maar we moesten nog het hoofdplein en twee oefenterreinen rond en mijn moed gleed in mijn vuil witte loopsloeffen.  'k Waar kapot en heb "de babbelende meubelmaker" moeten laten gaan.

Zoals heel de wedstrijd, ben ik "kalm" over de meet gelopen na 10 km en 46min12sec.  Wa moet dat zijn als we ne keer rap gaan lopen, dan moeten ze strobalen zetten in de bochten en net achter de meet, want da kan gevaarlijk worden, met onze snelheid. Van mijn oorspronkelijk idee is enkel de korte afstand gesneuveld, voor de rest gelopen volgens planning.  "Kalm" de ziel uit mijn lijf gelopen.